အခန္း 1
“
တီ တီ တီ တီ ……..”
နာရီႏွိဳးစက္သံကုိ
ၾကားေနရျပီး ႏွိဳးစက္သံနဲ႕ ဆက္အိပ္ခ်င္ေသာ ဆႏၵတုိ႕ၾကားမွာ သူ ဆံုးျဖတ္ရ ခက္ေနသည္။ ညပုိင္း အိပ္ရာဝင္ေနာက္က်ခဲ့ေသာေၾကာင့္ အခုခ်ိန္ထိ
သူ ေလးနာရီသာ အိပ္ခ်ိန္ ရေသးသည္။ သူအလိုအရ ဆက္အိပ္ခ်င္ေနေပမယ့္ သတိေပးအခ်က္ျပေနတဲ့
အဆက္မျပတ္ ျမည္ေနေသာ နာရီႏွိုးစက္သံကုိ ၾကားေနရျပီး အိပ္ရမွ ထရမည္ကို အသိစိတ္ျဖင့္
သတိ၇လ်က္ရွိသည္။ အိပ္ရမွ ထျပီး နာရီႏွိဳးစက္ကုိ ပိတ္လုိက္သည္။ အခုမွ နံနက္ 5 နာရီပင္
ရွိေသးသည္။ အိပ္ရာကုိ ေသသပ္သပ္ရပ္စြာ သိမ္းလုိက္သည္။ မ်က္နွာသစ္သြားတိုက္ဖို႕ ျပင္သည္။
သြားတုိက္ေဆး မရွိသေလာက္ ကုန္ေနတဲ့ သြားတုိက္ေဆးဗဴးကုိ မရမက ညွစ္ထုတ္လုိက္သည္။ ဒီေန႕တစ္ခါတုိက္ေတာ့
ထြက္လာသည္။
အေဆာင္ေရွ႕ ဝရံတာကုိ ထြက္ျပီး ပတ္ဝန္းက်င္ကုိ ၾကည္႕မိသည္။
ေဝလီေဝလင္း နံနက္ခင္းက သူ႕ကုိ လန္းဆန္းသြားေစသည္။ ဝမ္းစာအတြက္ ေန႕တစ္ေန႕တာကို စတင္ဖုိ႕
လွဳပ္ရွားေနၾကျပီ။ ဆိုက္ကားသမားတစ္ခ်ိဳ႕ရဲ႕ ေခါင္းေလာင္းသံက နံနက္လင္းျပီဆို သူတုိ႕လမ္းထဲမွာ
ၾကားရေနက် ။ ထမင္းေၾကာ္ဆုိင္တစ္ခ်ဳိ႕က ဖြင့္လ်က္ တစ္ခ်ိဳ႕ဆုိင္က ဖြင့္ဖုိ႕ ျပင္ေနသည္။
မုန္႕ဟင္းခါး မုန္႕တီသည္ မ်ားလည္း ခင္းက်င္းေနျပီ။ အေဆာင္ေထာင့္ရွိ သူ မၾကာခဏ ထိုင္တတ္ေသာ လက္ဖက္ရည္
ဆုိင္မွာလည္း ဆုိင္က စားပြဲထုိးေလးေတြလည္း စတင္ေနၾကသည္။
အျခား သူေတြ တစ္ေယာက္မွ
မထေသးၾကေသးပဲ သူတစ္ေယာက္တည္းသာ နွိုးေနသည္။ နံနက္တုိင္း ေစာေစာ အိပ္ရာထတတ္တဲ့သူ႕အတြက္
ဒီျမင္ကြင္းေတြက ရိုးအီမသြားပဲ သတိေပးအခ်က္ျပေနသေယာင္။ သူၾကိဳးစားရမည္။ အျခားသူမ်ား
မနိးေသးေသာေၾကာင့္ သူ တိတ္ဆိတ္စြာပဲ သူလွဳပ္ရွားသည္။ ညစဥ္ အိပ္ရာဝင္ေနာက္က်တာ ေစာေစာထဖုိ႕
အက်င့္မရွိတာ ဒါေတြက အေဆာင္ေတြမွာ အက်င့္တစ္ခုလုိ ျဖစ္ေနတာကိုလည္း သူ ေတြး ေတြး ေနမိတတ္သည္။
အနည္းငယ္ ေအးစိမ့္စိမ့္ ရွိေသးေပမယ့္ ေရခ်ိဳးလုိက္သည္။
တစ္ကုိယ္လံုး လန္းဆန္းသြားသည္။ အေစာက အိပ္ခ်င္စိတ္ေတြ ေျပေပ်ာက္သြားသည္။ မီးပူတုိက္ထားေသာ
ပုဆိုးနဲ႕ အက်ီအျဖဴလက္ရွည္ကုိ ဝတ္ဆင္လုိက္သည္။ ေနာက္ ဘုရားရွိခိုးကာ ေမတၱာသုတ္ေတာ္ကုိ
သံုးေခါက္ ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္သည္။ အားလံုး ျပီးွစီးသြားျပီးခ်ိန္မွာ သူရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ
အိတ္ျဖစ္တဲ့ သေရေဘးလြယ္အိတ္ကုိ ယူလုိက္သည္။
ငါးနာရီခြဲသြားလုိ႕ သူအခန္းအျပင္ကုိ ထြက္လုိ္က္သည္။ အခန္းတံခါးကုိ ပိတ္လုိက္သည္။
“
သား ဒီေန႕ ေစာလွခ်ည္လားကြဲ႕”
“ ဟုတ္တယ္ဗ် သင္တန္းက ဒိေန႕ အေရးၾကီးေနလုိ႕
”
“
ဘယ္ေလာက္ဖုိးလဲ”
“
နွစ္၇ာဖုိးပဲ ေပးပါဗ်ာ ”
သူ နံနက္တုိင္း ဝယ္စားေနက် ေကာက္ညင္းေပါင္းဆိုင္မွ ေကာက္ညင္း
ႏွစ္ရာဖိုး ဝယ္စားလုိက္သည္။ ဒီေန႕ေန႕လည္ထိေတာ့ အစာခံလိမ့္မည္။ အေဒၚၾကီးကုိ နွတ္ဆက္ျပီး
အနည္ငယ္ေဝးေသာ ကားမွတ္တုိင္ကုိ ေရာက္ဖုိ႕ ခက္သြက္သြက္ေလွ်ာက္လိုက္သည္။
ဆိုက္ကားတစ္ခ်ိဳ႕က
သူမ်ား စီးမလားထင္ျပီး ေခါင္းေလာင္းကုိ ခပ္လွမ္းလွမ္းက တီးၾကသည္။ သူ ရန္ကုန္ေ၇ာက္ကတည္းက
ဆုိက္ကားပင္ မစီးဖူးေတာ့ျပီ။ နံနက္ေစာေစာျဖစ္လုိ႕ ကားမွတ္တုိင္မွာ လူရွင္းေနျပီး ကားေတြမွာလည္း
ခရီးသည္ အနည္းငယ္သာနဲ႕ ေခ်ာင္ခ်ိေန သည္။ ဒီတစ္ခုေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာရသည္။ သင္တန္းမွာ သူအေစာဆံုးေရာက္
ေနမွာပဲလုိ႕ ထင္ခဲ့ေပမယ့္ သူ႕ထက္ေစာတဲ့သူ သံုးေယာက္ရွိေနသည္။ ဒီေန႕ သူတုိ႕သင္တန္း စာေမးပြဲ
ျဖစ္ၾကရမည္။
ေျခာက္နာရီခြဲမွာ စတင္ေျဖဆုိျပီး ကုိးနာရီမွာ ျပီးသြားသည္။
တစ္ျခားသူေတြ ေျဖႏုိင္လားဆိုျပီး တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ေမးေနခ်ိန္ စကားေျပာ ေနခ်ိန္မွာ
သူ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ ကားမွတ္တိုင္ဆီကုိ ေလွ်ာက္လုိက္သည္။ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း ကားေပၚကုိ လွမ္းဆြဲတက္လုိက္သည္။ကားကလည္း
အခ်ိန္က်ျပီမုိ႕ ၾကပ္လုိက္ပါဘိ။ ေန႕တုိင္း ၾကံဳေနရတာကုိ သူ ညည္းမိေသးသည္။ ကားသမားရဲ႕ ခရီးသည္ေခၚသံ ကားသံ အသံမ်ိဳးစံုနဲ႕ ဆူညံလွဳပ္ရွားလ်က္ရွိေနျပီ။
အလ်င္လုိေနခ်ိန္မွာ မီးပြိဳင့္ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ မိျပန္လုိ႕ သူ စိတ္ညစ္သြားသည္။ ဒီအတုိင္းဆို
ေသခ်ာေပါက္ ရံုးေနာက္က်ေတာ့မည္။ အခု ကုိးနာရီထုိးျပီး ဆယ္မိနစ္ရွိေနျပီ။ ရံုးက ကုိးနာရီဆယ့္ငါ့း
အျမဲတက္ေနက်။ ေနာက္က်ရင္ လစာျဖတ္ခံရသည္။ ဒီေန႕လည္း သူ ရံုးေနာက္က်ျပန္ဦးမည္။
“
ဆယ့္ငါးလမ္း ပါေသးလား မွတ္တုိင္ေမးရင္ ေျဖေပးပါ
”
“
ပါတယ္ ပါတယ္ ”
ရံုးခ်ိန္မီလုိမီျငားဆုိျပီး
သူ မေျပးရံုတမယ္ လွမ္းေလွ်ာက္လုိက္သည္။
ဖင္းကားပရင့္
နွိုက္လုိက္သည္။ ကုိးနာရီ ဆယ့္ခုႏွစ္မီနစ္။ နွစ္မိေနာက္က်ရံုနဲ႕ ေနာက္ထပ္ ရံုး တစ္ရက္
ေနာက္က်ျပန္သည္။ မီးပြဳိင့္မိတာကို စိတ္တုိရမလား မိနစ္အနည္းငယ္ ေနာက္က်ရံုနဲ႕ လစာျဖတ္တတ္ေသာ
ရံုးစည္းကမ္းကို စိတ္ပ်က္ရမလား သူ မသိ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဒီလကုန္ရင္လည္း လစာေတြ ေလ်ာ့ဦးမည္။
ထမင္းစားခ်ိန္ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ခ်ိန္မွလြဲျပီး အလုပ္ေတြကို သူ ဆက္တုိက္လုပ္ေနသည္။ ရံုးဆင္းခ်ိန္
ငါးနာရီထုိးလုိ႕ ထုိးသြားမွန္းပင္ မသိလုိက္။
“ ယဥ္ဦး လုိက္မလား။
ဒီေန႕ ငါတို႕ တစ္ေနရာရာ မုန္႕သြားစားမလုိ႕”
“ မင္းတုိ႕က ဘယ္သြားမွာလဲ
”
သူ ေသခ်ာေပါက္ မလုိက္နုိင္မွန္းသိေပမယ့္
သြားမယ့္ေနရာကို ေမးလုိက္သည္။ ရံုးဆင္းခ်ိန္တုိင္း လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းေတြက
မၾကာခဏ ေခၚေနက်။ သူကလည္း ေခၚတုိင္း အျမဲ ျငင္းေနက်။ အခုလည္း သူ မလုိက္နုိင္။ သင္တန္းသြားဖုိ႕
ရွိေနေသးသည္။
“ မင္းက လုိက္မယ္ေပါ့
”
သူ႕အေၾကာင္းကုိ
သိေနတဲ့ ကုိေအာင္က ျပန္ေမးသည္။ သူ ဘာမွ ျပန္မေျဖပဲ ျပံဳးရယ္ျပလုိက္သည္။
“ မင္း လုိက္လည္း
လိုက္မွာ မဟုတ္ပဲမ်ား ေမးေနေသး ”
“ ကုိေအာင္လည္း
က်ေနာ္မလုိက္မွန္းသိရဲ႕ ေခၚေနေသး ”
သူ စိတ္ထဲမွ ျပန္ေျပာလုိက္သည္။
တကယ္တမ္း ေျပာလုိက္ရင္ ဘယ္ႏွယ့္မ်ား ေနမွာပါ့လိမ့္။ စကားဆက္မေျပာေတာ့ပဲ ကုိေအာင္ကုိ
နွတ္ဆက္ကာ ခပ္သုတ္သုတ္ပဲ ထြက္လာလုိက္သည္။ မွတ္တုိင္နဲ႕ ရံုးနဲ႕ နည္းနည္း ေဝးေနတာကို
သူ ဘဝင္မက်ခ်င္။
“ လာကြာ ယဥ္ဦး
သင္တန္းစခ်ိန္လုိပါေသးတယ္ တီးဆုိင္ခဏထုိင္ရေအာင္ ”
“ အင္း ထုိင္ေလကြာ”
အဂ္လိပ္စာသင္တန္းမွ
သူငယ္ခ်င္း ေအာင္ခန္႕က လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေခၚတာကို မလုိက္ခ်င္းဘူးဆုိျပီး ုျငင္းခ်င္ေပမယ့္
မေကာင္းတတ္တာနဲ႕ လုိက္ထုိင္ျဖစ္သည္။
“ မင္းဘာေသာက္မလဲ
”
“ ငါမေသာက္ေတာ့ဘူး ငါ ရံုးက ေသာက္လာလို႕ ”
အမွန္ေတာ့ သူ ရံုးက
ဘာမွ ေသာက္မလာခဲ့။ သူတုိ႕ ဆုိင္ထိုင္တုိင္း ေအာင္ခန္႕ကပဲ အျမဲပုိက္ဆံရွင္းသည္။ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ခ်င္ေသာ္လည္း
သည္တစ္ၾကိမ္မွာ သူ မရွင္းျပန္ရင္လည္း မေကာင္း။ အေျခအေနရ ပုိက္ဆံကလည္း ျပတ္ေနျပီျဖစ္သည္။
သူ ဘာမွ မမွာေတာ့။ ကုိယ္က ဘာမွ မစားမေသာက္ေတာ့ ပိုက္ဆံမရွင္းတာကိုလည္း လိပ္ျပာမလံုစရာမရွိ။
“ မင္း အဆင္ေျပတယ္မဟုတ္လား
”
ဒါက ေအာင္ခန္႕ သူ႕ကုိ
အျမဲေမးေသာ ေမးခြန္းျဖစ္သည္။ နယ္ကလာျပီး အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႕ သင္တန္းေတြတက္ေနေသာ သူ႕ကုိ
ေအာင္ခန္႕က မၾကာခဏ ေမးတတ္သလို လုိအပ္ရင္လည္း ကူညီတတ္သည္။ ေအာင္ခန္႕လည္း နယ္ဘက္က ျဖစ္ေပမယ့္
အေဒၚအိမ္ကေန သင္တန္းတက္ေနလုိ႕ ပူပင္စရာမရွိသူ ျဖစ္သည္။ ဒါ့အျပင္ နယ္မွ ေအာင္ခန္႕မိဘေတြကလည္း
ပုိက္ဆံရွိသူေတြ ျဖစ္သည္။ သူ႕မွာသာ ရြာမွာ ရွိတဲ့ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြကလည္း တစ္ႏုိင္တစ္ပုိင္
အလုပ္ကုိ လုပ္ကုိင္သူေတြ ျဖစ္သည္။ သူ႕ကုိလည္း မေထာက္မပံ့နုိင္။ သူ႕ဆီကပင္ တစ္ခါတစ္ရံ
ပုိက္ဆံ လွမ္းမွာတတ္ေသးသည္။
“ ဒီလုိပါပဲကြာ”
ဒါကလည္း သူ အျမဲ ျပန္ေျပာေနက်။
“ ကဲ သြားၾကရေအာင္
သင္တန္းစေတာ့မယ္ ”
ႏွစ္ေယာက္သား
လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွ ထလာသည္။ လူစံုေနျပီျဖစ္လုိ႕ သင္တန္း စသင္သည္။ ခုႏွစ္နာရီခြဲခ်ိန္မွာ
သင္တန္းဆင္းသည္။ သူ အေဆာင္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ရွစ္နာရီ ေက်ာ္ေနျပီ။ ထမင္းစာဖုိ႕ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း
ထမင္းေပါင္းအိုး ေကာက္တည္လုိက္သည္။
မနက္စာကုိ ေကာင္ညင္းေပါင္း။ ေန႕စာကုိ ရံုးမွာ သူ
စားျပီး ညေနစာကုိေတာ့ ခ်က္စားသည္။ ဟင္းလည္း ခ်က္မေနပဲ ျဖစ္သလုိပဲ စားေသာက္သည္။ ထမင္းအိုး
တည္ထားရင္ ေရခ်ိဳးလုိက္သည္။ ေနာက္ ထမင္းစားသည္။ သူထမင္းစားေနတဲ့အခ်ိန္ အေဆာင္ပိုင္ရွင္
ဦးၾကည္ျမင့္ နဲ႕ လူတစ္ေယာက္ အခန္းထဲ ဝင္လာသည္။ သူနဲ႕ အသက္မတိမ္းမယိမ္း။ လူပံုကေတာ့
သားသားနားနား။ ေခတ္စံတုိင္ အျပည္႕နဲ႕။ အီမုိ ဆံပင္ပံုစံ။ စကန္နီ ေဘာင္းဘီ အက်ီတိရွပ္နဲ႕။ မ်က္နွာက်က
ေယာက်္ားပီသသလုိ မ်က္ခံုးထူထူ။ ႏွဳတ္ခမ္းေမြးေရးေရး။ အသားကလည္းခပ္ေဖြးေဖြး။ ျမင္ျမင္ခ်င္း
ေယာက်္ားခ်င္းခ်င္းျဖစ္ပါလ်က္ လူေခ်ာ လူေျဖာင့္မွန္း သူ သတိျပဳမိသည္။
“ ယဥ္ဦး ဒါ အေဆာင္ကုိ
အသစ္ေျပာင္းလာတဲ့သူ မင္းအခန္းက လြတ္ေနတာနဲ႕ သူ႕ကုိ မင္းအခန္းမွာ ထားမွာ ဟုိေကာင္ ေက်ာ္ၾကီးလည္း
ျပန္လာမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ”
“ ဟုတ္ကဲ့ က်ေနာ့္ကုိ
ျပန္လာမယ္လုိ႕ေတာ့ ေျပာသြားတာပဲ။ အင္း ျပန္လာခ်င္မွလည္း လာမယ္ထင္တယ္ ”
“ အဲေကာင္ ျပန္မလာေတာ့ပါဘူး ”
သူ
ေနေသာ အေဆာင္မွာ ႏွစ္ေယာက္တစ္ခန္း တစ္ေယာက္တစ္ခန္း သံုးေယာက္တစ္ခန္း စတဲ့ အခန္းေတြ
ဖြဲ႕ထားသည္။ အခန္းတုိင္းမွာ လူအျပည္႕။ လူေတြက လာေနလုိက္။ ေျပာင္းသြားလုိက္နဲ႕ အျမဲ
အသစ္အေဟာင္း လဲလွယ္လ်က္ရွိသည္။ သူနဲ႕ ကုိေက်ာ္ၾကီးႏွစ္ေယာက္သာ သည္ေဆာင္မွာ အၾကာဆံုးေနသူေတြ
ျဖစ္သည္။ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ျပီ။ ျပီးခဲ့တဲ့ တစ္ေလာက္လကပဲ ကုိေက်ာ္ၾကီးက ျပန္သြားျပီ။
အခ်ိန္အၾကာၾကီး ကုိေက်ာ္ၾကီးနဲ႕ ေနလာခဲ့ျပီး ညီအစ္ကုိပမာျဖစ္ခဲ့သည္။ သူ႕ကုိလည္း အစစအရာရာ
ကူညီေပးခဲ့သည္။ ညီတစ္ေယာက္လုိ ဆံုးမခဲ့သည္။ အခု သူလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ပင္ ကုိေက်ာ္ၾကီးက
ရွာေပးခဲ့တာျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္မွာ အခုခ်ိန္ထိ သိပ္အခက္အခဲမရွိပဲ ေနနုိင္ခဲ့ျခင္းမွာ ကုိေက်ာ္ၾကီး
ေက်းဇူးေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ အေဆာင္ရွင္ကုိ ျပန္လာခ်င္လာမွာလုိ႕ ေျပာေပမယ့္ ကုိေက်ာ္ၾကီး
က အျပီးျပန္သြားမွန္း သူ သိထားသည္။ အခု လူသစ္တစ္ေယာက္
ေ၇ာက္လာသည္။ ဘယ္လုိ စခန္းသြားရမလဲ မသိ။
“ သူ႕နာမည္က ယဥ္ဦးတဲ့
မင္း မင့္နာမည္က ဘယ္သူ ”
“ သီဟသူ ပါ ”
ဦးၾကည္ျမင့္က သူနဲ႕
လူသစ္ကုိ မိတ္ဆက္ေပးသည္။ နာမည္ကလည္း တင္စီးလုိက္တာ “ သီဟသူ ”ဆုိပဲ ။ လူပံုနဲ႕ နာမည္ကေတာ့
လိုက္သားပဲဟု သူ ေတြးမိလုိက္သည္။
“ ကဲ ငါသြားမယ္
ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေနၾကေပါ့ကြာ တစ္ခန္းတည္း ေနရျပီဆိုေတာ့ ”
သူ ဘာမွျပန္ေျပာပဲ
ထမင္းဆက္စားလုိက္သည္။ ဟုိ အသစ္ေကာင္ သီဟသူလည္း သူ႕အိတ္ကုိ ဖြင့္ကာ ျပင္ဆင္ေနသည္။ “
စားဦးေလ ” ဆုိျပီး သူက ရင္နီး ေဖာ္ေရြသမွဳ႕နဲ႕ ေျပာေပမယ့္ သူ႕ကုိ အေရးမလုပ္။ ဘာမွ ျပန္မေျပာပဲ သူ႕ကုိျပန္ၾကည္႕သည္။ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ခ်င္ေပါက္သြားသည္။ ပစၥည္းေတြကို
တစ္ခုျပီး တစ္ခု ထုတ္ေနသည္။ မသိမသာ သူလည္း ၾကည္႕မိ္သည္။
အလွကုန္ပစၥည္းေတြက နည္းနည္းေနာေနာ
မဟုတ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္ထက္ပင္ ပုိခ်င္ ပုိဦးမည္။ အိပ္ရာခင္းကုိ ေသခ်ာျပင္ျပီး ဝတ္လာတဲ့
အက်ီကုိ ခ်ိတ္နဲ႕ ခ်ိတ္ေနသည္။
“ ေရခ်ိဳးခန္းက
ဘယ္မွာလဲ”
“ ဟုိေနာက္သြား
ဘယ္ဘက္ခ်ိဳးလုိက္ ”
သူ ထမင္းစားျပီး
စာအုပ္ဖတ္ေနခ်ိန္မွာ သီဟသူ ေရခ်ိဳးျပီး ျပန္လာသည္။
သူ စာအုပ္ကုိ ဆက္ဖတ္ေနသည္။ ေမြးၾကိဳင္ေသာ အန႕ံက ပ်ံႏွ႕ံလုိ႕လာသည္။ တစ္မ်ိဳးျပီး တစ္မ်ိဳး
ဆြတ္ဖ်န္းလိမ္းေနတဲ့ သီဟသူကုိ မသိမသာ လွမ္းၾကည္႕မိသည္။ ပစၥည္းေတြကို စားပြဲေပၚ စီစီရီရီ
ထားေနသည္။
ကုတင္နွစ္လံုးၾကားတြင္
စားပြဲရွည္တစ္ခု အခန္းတုိင္းမွာ ရွိသည္။ လူႏွစ္ေယာက္၏ အသံုးအေဆာင္ေတြထားဖုိ႕ လံုေလာက္သည္။
သူ႕ဖက္ျခမ္းမွာ စာအုပ္ေတြကလြဲျပီး တစ္ျခားဘာမွ မရွိ။ ကုိေက်ာ္ၾကီးနဲ႕ ေနစဥ္က ကိုေက်ာ္ၾကီးမွာလည္း
ပစၥည္းသိပ္မရွိခဲ့။ သီဟသူကေတာ့ သူ႕အသံုးအေဆာင္ေတြျဖစ္တဲ့ အလွကုန္ပစၥည္းမ်ား ဖန္စီပစၥည္းေတြ
အျခားေသာအ၇ာေတြကုိ တင္ေနသည္။ သူလည္း အလုိက္တသိနဲ႕ စာအုပ္ေတြကို သူ႕ဘက္ အနည္းငယ္ ေရြ႕ေပးလုိက္သည္။
သီဟသူ ပစၥည္းေတြၾကည္႕ျပီး သူ႕မွာ ရွိတဲ့ မ်က္ႏွာသစ္ တစ္ဗူး။ အေပါစား ေရေမြးတစ္ပုလင္း
တန္းဖိုးနည္း ေခါင္းလိမ္း ဂ်ယ္လ္ တုိ႕သာ ရွိတာကုိ ေတြးျပီး ျပံဳးလိုက္မိသည္။
“ ကဲ အျပင္သြားလုိက္ဦးမယ္ကြာ
ေနာက္ရက္မွ ေဘာ္ဒါအထိမ္းအမွတ္နဲ႕ တစ္ခုခု ေကၽြးမယ္ ခုေတာ့ မအားလုိ႕ ”
“ ေအာ္ ရပါတယ္ကြာ
အေဆာင္က ကုိးခြဲဆုိ ပိတ္တာေနာ္ ”
သူ သတိေပးတာကုိ
အေစာကတည္းက သိထားလုိ႕လား ဘာလားမသိ ဘာမွ ျပန္ေျပာ။
အျပင္ကုိ ထြက္သြားသည္။ အျပင္မွာသြားခင္ ဘုရား ကန္ေတာ့သြားသည္။ ဘုရားနဲ႕ တရားနဲ႕ပါလား။
“ ဟင္း ”
တစ္ေယာက္တည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္
ရွိေတာ့မွ သူလည္း သက္ျပင္းအရွည္ၾကီး ခ်မိလုိက္သည္။ သီဟသူနဲ႕ ဘယ္လုိပံုစံ ဘယ္လုိစခန္းသြားရပါ့မလဲလုိ႕
ေတြးပူမိသည္။ လူပံုစံကေတာ့ သန္႕သန္႕ျပန္႕ျပန္႕။ ပစၥည္းေတြကိုလည္း စနစ္တက် ထားသည္။ သူ႕လုိပဲ
သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္း ေနတတ္ပံုရသည္။ ဒီတစ္ခုေတာ့ ေတာ္ေသးသည္။ အခန္းက က်ဥ္းက်ဥ္း ရွုပ္ရွုပ္ပြပြ
ဆုိ သူ မေနတတ္။ေသခ်ာတာကေတာ့ သူနဲ႕က ဆန္႕က်င္ဘက္။ စားပြဲေပၚၾကည္႕ရံုနဲ႕ သိသာေနျပီ။
ဖတ္လက္စ
စာအုပ္ကုိ ဆက္ဖက္ေနလုိက္သည္။ ဆယ့္တစ္နာရီခြဲမွာ ဘုရားရွစ္ခုိး အိပ္ရာဝင္လုိက္သည္။ ဆယ့္ႏွစ္နာရီ
ထိုးျပီမုိ႕ သေကာင့္သားကေတာ့ ျပန္မလာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ ဘယ္လုိလူလဲဆုိျပီး ေတြးရင္း သူလည္း
အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ မနက္လင္းလို႕ ပံုမွန္အတို္င္း လုပ္စရာလုပ္ျပီး သူ အျပင္ထြက္တဲ့ အခ်ိန္ထိ
သီဟသူ ျပန္မလာေသး။ တစ္ေခ်ာင္းသာ ရွိတဲ့ အခန္းေသာ့ကို အေဆာင္ပုိင္ရွင္အား ေပးထားခဲ့ရသည္။
အေဆာင္ကုိ ေ၇ာက္လာတဲ့ ရက္မွာပဲ အေဆာင္မွာမရွိပဲ တစ္ညလံုး ျပန္မလာေသာ သီဟသူ သည္ ဘယ္လုိ
လူစားမ်ိဳးလဲဆိုတာကုိ ယဥ္ဦး သိခ်င္သည္။
အခန္း 2
“ ျဖန္း ”
ဘယ္ဘက္ပါးျပင္ေပၚသို႕
မိန္းမတစ္ေယာက္၏ လက္ဖဝါးျဖင့္ ရိုက္ခံလုိက္ရခ်ိန္မွာ မိန္းမဆိုတာ အားႏြဲ႕တတ္ေပမယ့္
အားေပ်ာ့သူေတြ မဟုတ္မွန္း သီဟသူ တတိယအၾကိမ္အျဖစ္ သိလုိက္ျပန္သည္။ ျငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေသာ
ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ထို အသံ ေပၚလာျပီးေနာက္ ငုိရွိဳက္သံတစ္ခု ၾကားေနရသည္။ သူသည္ ေရွ႕တည္႕တည္႕ရွိ ေရျပင္ကုိ အဓိပၸာယ္မဲ့စြာ ၾကည္႕ေနသည္။
သူမကေတာ့ ခံုတန္းလ်ားေပၚ အရုတ္ၾကိဳးျပတ္ ထိုင္ခ်လုိက္သည္။
မ်က္ရည္က်တာ
ငိုတာ မိန္းမေတြရဲ႕ မာယာလား။ လက္နက္လားဆုိတာကို သိခဲ့ေပါင္း မ်ားပါျပီေလ။ အခု ငိုေၾကြးေနေသာ
မိန္းမကေတာ့ ထုိအရာေတြအတြက္ မဟုတ္ဆုိတာ သူ သိေနရဲ႕သားနဲ႕ သူ မေခ်ာ့ မႏွစ္သိမ့္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာတဲ့အထိ
သူမ ဝမ္းနည္းစြာ ငိုေနသည္။ သူ မဆိုင္သလိုပင္ ဟုိး ေရွ႕တည္႕တည္႕ အေဝးတစ္ေနရာကိုသာ လွမ္းၾကည္႕ေနသည္။
“ အခ်စ္ဆုိတာကို
တန္ဖုိးမထားတတ္တဲ့ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္မွန္း သိရက္နဲ႕ ခ်စ္ခ့ဲမိတာကုိက ညီမ အမွားပါ။ အခ်စ္ရဲ႕
တန္ျပန္တုိက္ခိုက္ သက္ေရာက္မွဳ႕ကို မခံရေစနဲ႕လုိ႕
ဆုေတာင္းေပးခဲ့ပါတယ္။ သီဟသူ ”
သူမ
ထြက္သြားမွန္း သိလ်က္နဲ႕ သူမကို တစ္ခ်က္ေလးမွ လွည္႕မၾကည္႕။ သစ္ပင္မွ သစ္ရြက္ေလးတစ္ရြက္ကုိ
ခူးျပီး ေရထဲ ပစ္ခ်လိုက္သည္။ ျဖတ္ေတာက္လုိက္ျခင္းဟာ ျပန္ဆက္ဖို႕မွ မဟုတ္ပဲ။ လွည္႕ၾကည္႕စရာလည္း
မလုိ။ ေနာက္ သနားစရာ လြမ္းေမာစရာလည္း မလုိ။ သူမ မရွိေတာ့ သူ ခံုေပၚမွာ ထုိင္ခ်လုိက္သည္။
သူ႕အတြက္ ဒါမ်ိဳးေတြက ရိုးအီေနခဲ့ပါျပီေလ။ ေမာင္လုိ႕ ခ်ိဳႏြဲ႕စြာ ေခၚခဲ့ေသာ သူမသည္
အခုေတာ့ သီဟသူတဲ့။ သူမ ခံစားသြားရတာကို စာနာမိေသာ္လည္း ဒါကပင္ တစ္ခ်ိန္မွာ သူမကုိ သူ႕လို
ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္သြားႏုိင္ေအာင္ သက္ေရာက္ႏုိင္ပါလိမ့္မည္။
ဘာတဲ့ အခ်စ္ရဲ႕ တန္ဖိုး။ အခ်စ္ရဲ႕ တန္ျပန္တုိက္ခတ္မွဳ႕။
သူ မဲ့ျပံဳးေလး တစ္ခ်က္ ျပံဳးလ်က္မိသည္။ ဘာကို အခ်စ္လုိ႕ ေခၚတာလဲ။ သူ ရည္းစားေတြ ထည္လဲတြဲခဲ့တာ
အခ်စ္အတြက္မွ မဟုတ္ပဲ။ ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္လုိ႕ သူ႕ရဲ႕ ရင္ထဲက လာတာ မဟုတ္တာကို ထိုမိန္းမမ်ားက
အဟုတ္ထင္ခဲ့ၾကသည္။ ျမတ္ႏုိးခဲ့ၾကသည္။ အခ်စ္ဆိုတာကိုေရာ ထိုမိန္းမေတြက ဘယ္ေလာက္မ်ား
တန္ဖိုးထားေနၾကလုိ႕လဲ။
သူမကို စတင္ သိကၽြမ္းခဲ့ပံုက ဘာမွ အဆန္းတၾကယ္ မဟုတ္ခဲ့။
သာမန္ ေတြ႕ဆံုခဲ့ရံုေလး ျဖစ္သည္။ သူ႕အသိသူငယ္ခ်င္း ထင္ဇင္က သူ႕ေကာင္မေလးနဲ႕ ေတြ႕ဆံုဖို႕ရာ အင္လ်ားကန္ေဘာင္သုိ႕ သြားခဲ့ေသာ တစ္ေန႕ သူ အေဖာ္လိုက္ခဲ့ခ်ိန္မွာ သူငယ္ခ်င္း၏ ေကာင္မေလးနဲ႕အတူပါလာေသာ
သူမနဲ႕က မိတ္ဆက္ေပးရံုျဖင့္ သိကြၽမ္းခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တုန္းက သူမပံုစံက ရွက္ရြံေနပံု
မရွိ။သူမကုိ တစ္ခ်က္ၾကည္႕ရံုနဲ႕ လွတဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္လုိ႕ လက္ခံရမည္။ ဒါေပမယ့္ နွစ္ခါျပန္ၾကည္႕ရေအာင္ေလာက္ထိေတာ့
သူမ ညိွဳ႕ယူႏုိင္စြမ္းမရွိပါ။ မ်က္လံုးေလးေတြ ရြန္းလဲ့ေနတာ။ မ်က္ခံုးေမြး ေကာက္ေၾကာင္း
ႏွစ္ခုက လွပေနတာ ႏွဳတ္ခမ္းေလးေတြက ပန္းေရာင္ေသြးေနတာေတြက ခ်စ္စဖြယ္ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ဆိုတာ
ကိုေတာ့ သူ လက္ခံသည္။
သူငယ္ခ်င္းနဲ႕
သူမေကာင္မေလး ေတြ႕ခ်ိန္မွာ အေႏွာင့္အယွက္ မေပးလုိစြာနဲ႕ သူမကုိ ကန္ေဘာင္ေပၚလမ္းေလွ်ာက္ဖုိ႕
သူ ေခၚခဲ့သည္။ သူမကလည္း အလုိက္သိတာလားေတာ့ မသိ။ မျငင္းပဲ လုိက္ခဲ့သည္။ေနာက္ ခင္မင္ခဲ့သည္။
အခုမွ စတင္သိေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ အင္းလ်ားေရျပင္ကုိ ေငးၾကည္႕ရင္း လမ္းအတူတူ ယွဥ္တြဲျပီး
ေလွ်ာက္ရတာ တစ္ျခား သူေတြဆို အနည္းဆံုး ရင္ခုန္လိမ့္မည္။ ေလအေဝ့မွာ လြင့္လာေသာ သူမ၏
ဆံပင္ရနံ႕ကို ျငိတြယ္သြားလိမ့္မည္။ သူမဆီမွ ရနံ႕သင္းသင္းမွာ တက္မက္သြားႏုိင္သည္။ စကားေျပာ
ခ်ိဳခ်ိဳေလးက ဖမ္းစားနုိင္ေသးသည္။ သီဟသူ ဘာခံစားမွဳ႕မွ မရရွိခဲ့။ သူ႕အတြက္ေတာ့ မိန္းမတစ္ေယာက္နဲ႕
အတူယွဥ္တြဲ လမ္းေလွ်ာက္ရျခင္းသည္ ေဘာလံုးပြဲတစ္ေလာက္ပင္ ရန္ခုန္စရာ မေကာင္းပါ။
သူ
စကားေျပာဖုိ႕မလုိေအာင္ သူမကသာ စကားေတြ ေျပာေနေတာ့သည္။ ဘာမွ ထူးထူးဆန္းဆန္းမဟုတ္။ မိန္းမေတြဆီမွ
သီဟသူ အျမဲၾကားေနရတတ္ေသာ စကားေတြသာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ အဲေလာက္ထိ စစခ်င္း ရင္းႏွီးလြယ္ခဲ့သည္။
“ ခြန္းခ်ိဳကေတာ့
မင္းကုိ ျငိသြားျပီ။ မင္း ငါ့ကုိ ဘာေကၽြးမလဲ ”
သူတုိ႕ လမ္းခြဲလမ္းၾကျပီးေနာက္
သူငယ္ခ်င္းက သူ႕ကုိ ဝမ္းသာစြာ ေျပာေနသည္။
“ ဒီတစ္ေယာက္ေတာ့
မျဖစ္နိင္ဘူး ထင္တယ္”
“ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲ။
သီဟသူ ဆုိတဲ့ လူအတြက္ အရမ္းခက္ခဲေနလုိ႕လား ”
သူငယ္ခ်င္းက သူ႕အေၾကာင္းမ်ား
သိထားသူပီပီ သူ႕စကားကုိ မယံုၾကည္ လက္မခံခ်င္။
“ ဘာျဖစ္ရမွာလဲကြ
ငါ့အေၾကာင္းေတြကို မင္းေဆာ္က အကုန္သိထားတာေလ ”
သူငယ္ခ်င္း၏ ခ်စ္သူ
ေမသႏၱာက သူ႕အေၾကာင္းကုိ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိရွိထားသည္။ သူ မိန္းမ ေပြတာ ရွဳပ္တာ။ ရည္စားေတြ
မၾကာခဏ တြဲလုိက္ ျပတ္လိုက္ျဖစ္ေနတာေတြကုိ ခြန္းခ်ိဳကုိ ေျပာျပမွာ ေသခ်ာသည္။
“ မင္း ေျပာသလုိ
ေမက ခြန္းခ်ိဳကုိ ေျပာမွာေသခ်ာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခြန္းခ်ိဳ မင္းကုိ ျငိသြားျပီဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။
ေမ ေျပာမယ့္ မင္းအေၾကာင္းေတြကို ယံုၾကည္ရင္ေတာင္ မင္း အေၾကာင္းေတြ ၾကားရလုိ႕ ေက်နပ္နုိင္ေသး။
”
“ ေမသႏၱာက တားရင္ေရာ
”
သူငယ္ခ်င္း ေျပာတာကုိ
သီဟသူ ေမးခြန္းထပ္ဆင့္ေမးလုိက္သည္။
“ ဒါဆိုရင္ ေမနဲ႕
အေခၚအေျပာ လုပ္ခ်င္မွ လုပ္ေတာ့မွာ ”
“ မင္း ဟာက ေသခ်ာလွခ်ည္လား
”
“ င့ါမေျပာပါနဲ႕
သီဟသူရာ မင္းလည္း သိတယ္မဟုတ္လား။ မင္း နည္းနည္း ၾကိဳးစားၾကည္႕လိုက္ပါ။ မငး္အတြက္ အရွံုးမရွိႏိုင္ပါဘူး
”
“ ငါက ျမတ္မွ ေက်နပ္တာေလ
”
သူငယ္ခ်င္း ထင္ဇင္ ရဲ႕ အထင္ေတြက မွန္ခဲ့သည္။ မၾကာခင္အခ်ိန္မွာ
သူမနဲ႕ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္လုိ႕ ေျပာရမည္။ သူမအခ်စ္ကုိ ရဖုိ႕ ဘာမွ မခက္ခဲ့ပါ။ ဆြဲေဆာင္
သိမ္းသြင္းဖုိ႕ထိလည္း မလုိအပ္ခဲ့ေပ။
တကယ္ေတာ့
သူမကုိ သူ မခ်စ္ခဲ့ပါ။ သူ မခ်စ္ဘူးဆိုတာကို သူမကုိယ္တုိင္လည္း သိလိမ့္မည္။ သိဖုိ႕ ရာခုိင္နွဳန္းက
မ်ားသည္။ ဒါကုိ သူမက ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ မျပည္႕မီ ခ်စ္တယ္ လို႕ အေျဖျပန္ေပးခဲ့သည္။သူမကေရာ
သူ႕ကုိ တကယ္ခ်စ္ခဲ့လုိ႕လား။ ဘာေၾကာင့္ သူ႕အခ်စ္ကုိ လြယ္လင့္တကူ လက္ခံလုိက္တာလဲ။ ေမသႏၱာဆီမွ
သူ႕အေၾကာင္းေတြကုိ သိရွိခဲ့တယ္ဆုိတာကုိ ထင္ဇင္ ျပန္ေျပာလုိ႕ သိခဲ့သည္။ ေမသႏၱာနဲ႕ ခြန္းခ်ိဳတို႕
အခင္အမင္ ပ်က္ျပားသြားတဲ့အထိေတာ့ မျဖစ္ခဲ့။
အခု
သူက အေၾကာင္းျပခ်က္ မရွိ လမ္းခြဲဖုိ႕ ေျပာခ်ိန္မွာ ဘာေၾကာင့္ သူမ ထိခိုက္သြားခဲ့တာလဲ။
အစကတည္းက မခ်စ္မွန္း သိလ်က္နဲ႕ထို ေယာက်္ားကုိ ခ်စ္ပါတယ္လို႕ ဆုိခဲ့ေသာ သူမက အခုေတာ့ ေၾကကြဲဝမ္းနည္း ျပေနသည္။ သူမနဲ႕ ရည္းစားဟု ေျပာရမယ့္
သံုးလတာ ကာလအတြင္းမွာ သူ႕မကုိ သူက ခ်စ္မ်ား ခ်စ္လာေလမလားဆိုျပီး ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့လို႕လား။
ဒါဆုိရင္ေတာ့ သူမ အမွားပင္။ သူမကုိ မခ်စ္ခဲ့ပါ။ လံုးဝ မခ်စ္ခဲ့ပါ။ သူမမွ မဟုတ္ ဘယ္မိန္းမကုိမွ
သီဟသူ မခ်စ္ခဲ့ပါ။ သီဟသူဆိုေသာ သူ႕မွာ အခ်စ္ မရွိပါ။
အခန္း 3
ေအးေအးႏု
အခန္းသုိ႕ ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အိပ္ရာေပၚသုိ႕ အရုပ္ၾကိဳးျပတ္ ပစ္လွဲအိပ္ခ်လိုက္သည္။
ဟူး။ အခုမွပဲ သက္ေသာင့္သက္သာ ရွိသြားေတာ့သည္။ တစ္ေနကုန္နီးပါး မတ္တပ္ရပ္ခဲ့ရျပီး အေဆာင္ျပန္လာတဲ့
အခ်ိန္မွာလည္း ကံဆိုးစြားနဲ႕ ကားက ထိုင္ခံုမရသည္႕အတြက္ တစ္လမ္းလံုး မတ္တပ္ရပ္ခဲ့ရသည္။
အခု ေနသာထုိင္သာ ရွိသြားသည္။ ဘာမွ မေတြး ဘာမွမလွဳပ္မရွပ္နဲ႕ သူမ မွိန္းလုိက္သည္။ ခဏၾကာ။
သူမကုိ အနံ႕နဲ႕ အသံတစ္ခုက ဆြဲငင္လုိက္လုိ႕ မ်က္လံုးကုိ ဖြင့္ၾကည္႕လုိက္သည္။
“ တည္ျငိ္မ္ေလးနက္ေသာ
အခ်စ္တုိ႕နဲ႕ ခ်စ္ခဲ့ရသူေလးပါ။ က်မရဲ႕….ေအာ္ ေအး ျပန္ေရာက္ေနျပီလား ”
ေအးေအးႏုနဲ႕ တစ္ခန္းတည္း
အတူေန သူငယ္ခ်င္း ေမမြန္ေသာ္ ေရခ်ိဳးျပီး အခန္းထဲ ဝင္လာသည္။ ေရခ်ိဳးသန္႕စင္လာျပီး သီခ်င္းေလး
ညည္းလာေသာ ေမမြန္ေၾကာင့္ သူမ ပင္ လန္းဆန္းသြားသည္။
“ ေအး ဟုတ္တယ္ အခုမွ
ျပန္ေရာက္တယ္ ”
ေမမြန္ေသာ္ အေမးကုိ
ေျဖရင္း ေမမြန္ကုိ သူမ ေငးၾကည္႕ေနမိသည္။
အသားျဖဴဝင္းတဲ့အျပင္
ပါးေလးေတြက ပန္းေရာင္ေသြးေနသည္။ မ်က္လံုးေလး ဝိုင္းဝိုင္းစက္စက္။ မ်က္ခံုး ေလးေတြက
တစ္ျခားသူေတြနဲ႕ မတူ ပံုစံေလးကို ေမ ပုိင္ဆိုင္ထားသည္။
ဘယ္အခ်ိန္ၾကည္႕ၾကည္႕ ေမသည္ လွပေသာ
မိန္းကေလး။ ဆြဲေဆာင္မွဳ႕ ရွိေသာ မိန္းကေလးမုိ႕ ေအးႏု တစ္ခါတစ္ေလ မနာလုိပင္ ျဖစ္မိ၏။
သူမ ပံုစံကုိ ၾကည္႕ပါ့လား။ အသားမျဖဴ မညိဳ သာမန္ မ်က္လံုး သာမန္ မ်က္ခံုး သာမန္ထက္ မထူးျခားေသာ
သူမသည္ သာမန္ ရြက္ၾကမ္း ေရၾကိဳ မိန္းကေလး ျဖစ္သည္။ ဒါ့ထက္ အျမဲတမ္း ခပ္ကုပ္ကုပ္ေနတာက
သူမကုိ ပုိျပီး ဆိုးေစသည္။
“ ေအာ္ ေအး အေစာပုိင္းတုန္းက
မင္းအိမ္က ဖုန္းလာေသးတယ္ကြ ”
သူမ ျပန္မေမးမိ။
အိမ္က ဆက္မွန္းသိသည္။ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင္းမွ မရွိပဲ သူမကုိ စုိးရိမ္လုိ႕ဆုိျပီး အိမ္က
အျမဲဆက္သည္။ သူမ အဆင္ေျပေၾကာင္း ၾကိဳးစားေနေၾကာင္း ဒါေတြပဲ အျမဲ ျပန္ေျပာသည္။
“ ဘာေျပာေပးရမလဲဆုိေတာ့
ရတယ္ အေရးမၾကီးဘူး ေျပာတယ္။ ငါကေတာ့ ငါအိမ္ကုိ အဆင္ေျပတယ္လုိ႕ပဲ ေျပာခုိင္းလုိက္တယ္”
ေမမြန္ေသာ္သည္ သူမနဲ႕
စကားေျပာရင္း အဝတ္အစားလဲ လ်က္ရွိျပီး တစ္ခု ျပီး တစ္ခု လိမ္းျခယ္သ ေနသည္။ သူမကေတာ့
ေမ ေျပာတာကုိ နားေထာင္လုိက္ ေမ့ကုိ ၾကည္႕ေနလုိက္မိသည္။
“ ေမမြန္ေသာ္ ဧည္႕သည္လာတယ္
”
ေခါင္းေလာင္းၾကိဳးဆြဲသံနဲ႕အတူ
အေဆာင္သူတစ္ဦးက ေမကုိ လွမ္းေအာ္ေျပာလုိက္သည္။
“ဲ လာျပီလုိ႕ ေျပာလုိက္
”
ေမ တစ္ေယာက္ ခႏၶာကုိယ္ေလးကုိ
ေရွ႕တည္တည္႕မွ တစ္မ်ိဳး ေနာက္လွည္႕ ေဘးတုိက္ အမ်ိဳးမ်ိဳးက ၾကည္႕ျပီး အခန္းထဲမွ ထြက္သြားသည္။
ေန႕စဥ္နဲ႕အမွ် ၾကံဳေတြ႕ေနရလုိ႕
ဘယ္သူလဲလို႕ဆိုျပီး ေမ့ကုိ ေမးစရာမလို။ ေအးေအးႏု သိသည္။ ဘယ္သူရွိမွာလဲ ေမမြန္ေသာ္ရဲ့
ရည္းစားလုိ႕ ေျပာသူေပါ့။
ေအးေအးႏုနဲ႕
ေမသည္ တစ္ခန္းတည္း အတူေန သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ေသာ္လည္း စရိုက္က ကြာျခားသည္ ေျပာ၇မလားမသိ။
ေမသည္ နဂိုအလွကို အျမဲလို ျပင္ဆင္ျခယ္သသည္။ လွလွပပေလး အျမဲ ဝတ္ဆင္သည္။ စားစရာ မရွိခ်င္ေန
အလွအပ အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းမ်ားကုိ အျမဲလို မျပတ္ ဝယ္တတ္သူမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ေအးရဲ႕ ပံုစက
ေမနဲ႕ အသြင္မတူ ကြဲျပားျခားနားသည္။ ျပင္ဆင္ျခယ္သျခင္းလည္း မရွိ။ ရိုးရာ သနပ္ခါးကိုသာ
ႏွစ္ျခိဳက္စြာ လိမ္းျခယ္သည္။ ရံုးသြားလည္း သနပ္ခါးရည္ က်ဲက်ဲေလးကုိ လိမ္းသြားရံုပဲ။
ဘာမွ ထူးေထြျပင္စရာ သူမ အတြက္ မလို။ အင္းေလ ေျပာလုိ႕သာ ေျပာတာပါ။ သူမပံုစံက ရန္ကုန္လို
ျမိဳ႕ၾကီးမွာေတာ့ အနည္းငယ္ ေတာဆန္ေနသည္။ သူမကေတာ့ ဘာကုိမွ ဂရုမစိုက္ေပါင္။ ေတာသူ ေျပာေျပာ
အညာသူပဲ ဆိုဆို ဘယ္သူ႕ကုိမွ ဝန္တို စိတ္ဆိုးျခင္း မရွိ။
ေမက ေျပာပါတယ္။ သူ႕ပစၥည္းေတြ ယူသံုးဖုိ႕။ သူလုိ႕
ေနဖို႕။ အဲလို ေျပာတဲ့ ေမမြန္ေသာ္ကုိ သူမ ေက်ဇူးတင္မိပါသည္။ ယူသံုးတာ ဟုတ္ပါျပီတဲ့။
အျမဲတမ္း ခဏခဏဆို ေကာင္းမွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ကုိယ္ကိုတုိင္ ဝယ္သံုးဖုိ႕ဆိုတာကလည္း သူ႕လုိ
ပစၥည္းေတြက ေစ်းက ၾကီးပါဘိ။ တစ္လ လုပ္အားခ မျဖစ္စေလာက္ေလးနဲ႕ အဲလို သံုးစြဲ ေနႏုိင္ဖုိ႕ဆိုတာ
ေဝလာေဝး။ ေမကသာ အလုပ္ျပင္ သူ႕အိမ္ကလည္း လုိသေလာက္ လွမ္းမွာ၇်္ ရသည္။ ေနာက္ျပီး လစာကလည္း
သူမထက္ မ်ားသည္။ သည္အေၾကာင္းေတြ စဥ္းစားမိျပီဆို ကုိယ့္အိမ္ကုိပဲ အျပစ္တင္မိသည္။ ဟုတ္သည္ေလ။
ေမမြန္ေသာ္ဆို သင္တန္းတက္ျပီး အလုပ္ဝင္ေတာ့ သူ႕ထက္ လစာေကာင္းသည္။ သူမကသာ ဘယ္သင္တန္းမွ
မတက္ႏုိင္။ သူမ ရန္ကုန္ဆင္းလာေတာ့ ပိုက္ဆံ မရွိမဲ့ ရွိမဲ့နဲ႕ ေရာက္လာခဲ့သည္။ အလုပ္ရွာသည္။
အလုပ္က ျမန္ျမန္ေလး ရလုိ႕သာ ေတာ္ေသးသည္။
ဘာလုိပဲျဖစ္ျဖစ္
ေမသည္ သူနဲ႕ တစ္နယ္တည္းသားခ်င္းေတြ ျဖစ္သလုိ ခင္စရာေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပင္
ျဖစ္သည္။ ေမေျပာတာကုိ သူမ ဂရုမစုိက္သည္႕အခါ အေရးမလုပ္ တစ္ျခား သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ သြားေျပာေလ့ရွိသည္။
“ ေအးက တုိ႕ေျပာတာကုိ
အဖတ္မလုပ္ဘူးေနာ္ ”
ေမ သည္စကားေျပာတာကလည္း
သူမကုိ စိတ္ဆိုးလုိ႕မဟုတ္ သူ႕မပံုစံကုိ အားမရ၇်္ ေျပာျခင္း ျဖစ္သည္။ ေျပာျပီး ျပီးသြားသည္။
ေမနဲ႕သူမသည္ တစ္ျခားစီမွ တစ္ျခားစီ။ ေမသည္ မိန္းမပီသသူ။
သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေနသည္။ စပ္စပ္စုစု ရွိသည္။ အတင္းေျပာသည္။ သူမကေတာ့ မိန္းကေလးလုိ႕ကုိ ေျပာမရေအာင္
အေဆာင္ေနသူမ်ားနဲ႕ သိပ္ တရင္းတနွိး မရွိပါ။ အမွန္ဆို မိန္းကေလးပဲ ေမမြန္ေသာ္လို ေနရမွာ။
အလွအပအတြက္ ဂရုစုိက္သင့္သည္။
ဒါေပသိ ေမက လြန္ကုိ
လြန္လြန္းသည္။ အျပင္သြားျပီေဟ့ဆုိ ေက်ာ့လုိ႕ ေမာ့လုိ႕ ။ အျပင္မေျပာနဲ႕ ေအာက္ဆင္း ဖုန္းေျပာတာ
အနီးအနား သြားတာကိုပင္ မိတ္ကပ္ေလး လိမ္းလုိက္ေသးသည္။ ဒါေၾကာ့င္လည္း ကြာတယ္ထင္ပါသည္။
ရည္စားေတြ မၾကာခဏ
ေမက ေျပာင္းခဲ့ေပမယ့္ သူမက အခုခ်ိန္ထိတုိင္ ယင္ဖုိပင္ မသန္းဖူးေသး။ သူမ စိတ္လည္း မဝင္စား။
“ ေအး မင္း အပ်ိဳၾကီး
လုပ္မွလား ” “ အပ်ိဳၾကီး လုပ္မယ္ဆိုလည္း ရည္စားေလး ဘာေလးေတာ့ အရြယ္မလြန္ခင္ ထားေပ့ါကြ
”ေမက သူမကုိ ရိသလုိ ေလွာင္သလုိ မၾကာခဏ ေျပာတတ္သည္။ ေမ ထင္သလိုလည္း ေအး အဲေလာက္ထိ မဟုတ္ပါဘူး။
နယ္မွာ ေက်ာင္းသူဘဝတုန္းက သူမကုိ ၾကိဳက္ခဲ့တဲ့သူ ရွိခဲ့ဖူးပါရဲ႕။ သူမ ျပန္မၾကိဳက္လုိ႕
ရည္စားေတြ မျဖစ္ခဲ့ၾကတာ။
တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း
ေမ ေျပာသလုိ ရည္စားေလးတစ္ေယာက္ေလာက္ ထားခ်င္တာကုိ သူမ ဝန္ခံပါသည္။ ကံဆိုးတာလား ဖူးစာေရးနတ္ပဲ
ကုန္ေတာ့သည္လား မသိ သူမ ရန္ကုန္ေရာက္ျပီး အခုခ်ိန္ထိ ဘယ္ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္၏ ေယာင္ျပီး
ရည္စားစကား ေျပာျခင္းကုိ မခံခဲ့ရေပ။
ေမ
ထြက္သြားျပီးေနာက္ သူမ တစ္ေယာက္ ေမနဲ႕သူမ ကြာျခားပံုကုိ ဟုိေတြး သည္ေတြး လုပ္ေနမိသည္။
သူမအေၾကာင္း ျပန္ေတြးၾကည္႕ရင္ ဘာမွ မဟုတ္။ အဲ ေမ့ အေၾကာင္းေတြးမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ေျပာလုိ႕ေတြးလုိ႕ပင္
ျပီးေတာ့မွာ မဟုတ္ေပ။
အေတြးမ်ားကို
ျဖတ္ျပီး ထမင္းစားဖုိ႕ ထမင္းေပါင္းအိုးကုိ တည္လုိက္သည္။ ၾကက္ဥႏွစ္လံဳး ကို ခရမ္းခ်ဥ္သီးေလးျဖင့္
ေမြေၾကာ္ေၾကာ္လုိက္သည္။ ေမတစ္လံုး သူမ တစ္လံုးေပါ့။ ျဖစ္သလုိ သူမ စားသည္။ ေမကလည္း အစားအေသာက္
သိပ္မမက္ ေဂ်းမမ်ား။ အဲသည္တစ္ခုကိုေတာ့ ေမကုိ သူမ ခ်ီးက်ဴးသည္။ မစားႏိုင္သည္လည္း မဟုတ္။
ေနာက္ျပီး ေမသည္ ထမင္း ဟင္းလည္း သူမထက္ ေကာင္းေအာင္ ခ်က္ျပဳတ္တတ္သည္။ သူ ခ်က္ရတာက နည္းနည္းပင္
ျဖစ္သည္။
“ ေနစမ္းပါ ေအးရယ္။
မင္းအလုပ္က ပင္ပန္းရေသး။ ငါပဲ ခ်က္မယ္ ”
ေမက အဲသလိုမ်ိဳး
ခ်စ္စရာ ေကာင္းသည္။ မနက္ခင္းမွာပင္ သူမအတြက္ တကူးတက အိပ္ရထျပီး ထမင္း ခ်က္ေပးတတ္သည္။
ေမကုိယ္တုိင္က မနက္စာ စားတယ္ဆုိရံု စားျပီး ထမင္းခ်ိဳင့္လည္း ယူသြားေလ့ မရွိသူ။
“ ေမရယ္ ထမင္းခ်က္ထားတဲ့
အတူတူ ထည္႕သြားမွေပါ့ ”
“ ေအာ္ ေအးကလည္း
ရွဳပ္ရွဳပ္ ရွပ္ရွပ္။ ထမင္းခ်ိဳင့္ယူသြားရင္ အလုပ္ရွဳပ္ရံုပဲ။ ကားဆီးရတာ က်ပ္က်ပ္ ျခင္းက
တစ္ဖက္နဲ႕ အို စိတ္ဆင္းရဲ ပါတယ္။ ရံုးက်မွ ထမင္းျဖဴေလးဝယ္ သူမ်ားေတြဆီက ဟင္းယူစား ဘယ္ေလာက္
အဆင့္သင့္လုိက္သလဲ ဟင္း ဟင္း ..”
ေမက အဲလို ေကာင္မေလးမ်ိဳး။
မိန္းကေလး ပီသေသာ ေမရဲ႕ ေယာက်္ားေလး စရိုက္ ျဖစ္သည္။
“ ေအး သိလား ေမ့ဆို
အားလံုးက ထမင္းျဖဴေတာင္ ဝယ္ခုိင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ နယ္ကဆိုျပီး ဂရုဏာသက္က်ေသး ဟင္းလည္း
မ်ိဳးစံုး စားရတယ္။”
အင္းေလ သူ႕အက်ိဳးေပးနဲ႕
သူပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သူမနဲ႕ေတာ့ အကြာၾကီး။ သူမတုိ႕ အလုပ္မွာ လုပ္ေနသူေတြက သူမလုိပဲ
သူမသာ ကုိယ္မသာ မတိမ္းမယိမ္း ရွိၾကသူေတြ ျဖစ္သည္။ ဟင္းေကာင္းေကာင္း ခ်က္လာသူဆိုတာ ခပ္ရွားရွား။
ၾကက္ဥေၾကာ္ျပီး
လက္ဖက္ေလး သုပ္လုိက္သည္။ ေနာက္ ေအးလည္း ေရခ်ိဳးလိုက္သည္။ တစ္ေန႕တာလံုးမွာ ဇိမ္အရွိဆံုးေသာ
အခ်ိန္သည္ သူမအတြက္ ေရခ်ိဳးတဲ့ အခ်ိန္ပဲ ျဖစ္လိမ့္မည္။ တစ္ကုိယ္လံုးကုိ လန္းဆန္းသြားတာပဲ။
စိတ္ညစ္တာေတြ စိတ္ရွဳပ္တာေတြ အားလံုး ေရခ်ိဳးျပီး ေျပေပ်ာက္ ကုန္သည္။
ကုိယ့္မ်က္ႏွာေလးကုိ
သူမ မွန္ထဲ ၾကည္႕ေနမိသည္။သူမလည္း ရုပ္အဆိုးၾကီး မဟုတ္ပါလား ဆိုျပီးေတြးမိသည္။ ၾကည္႕ေပ်ာ္ရွဳေပ်ာ္ေတာ့
ရွိသည္။ ေမ့ ပစၥည္းေတြ တစ္ခုျပီး တစ္ခု ၾကည္႕မိသည္။ ဘာလိမ္းရင္ ေကာင္းမလဲ ေရြးမိသည္။
ေမလို ဘာျပီးဘာ လိမ္းရမည္ကိုပင္ မသိသည္အထိ ပစၥည္းေတြနဲ႕ သူမ ေဝးကြာလြန္းသည္။ လိမ္ေနက်
ရွင္မေတာင္ သနပ္ခါးေလးပဲ ေသြးကာ လိမ္းလုိက္သည္။
အခုခ်ိန္ထိ
ေမ ျပန္မေရာက္ေသး။ ရွစ္နာရီ ထိုးေနျပီ။ ေမ့ကို မေစာင့္ေတာ့ပဲ ထမင္းစားလုိက္သည္။ ၾကက္ဥ
တစ္ေယာက္တစ္ခု လက္ဖက္သုပ္ တစ္ေယာက္တစ္ဝက္ ခြဲထားလုိက္သည္။ ခ်န္လို႕သာ ခ်န္၇တာ ေမက သူ႕ေကာင္ေလး
ေယာက်္ားေလး မိတ္ေဆြေတြ လာတဲ့ ရက္ဆို ထမင္းမစားတာ မ်ားသည္။ ဒါေပမယ့္ ခ်န္ထားလုိက္သည္။
ထမင္းစားျပီး မျပီးေသးေသာ ဝတၳဳကုိ ဖတ္ရင္း ေမ့ကုိ ေစာင့္ေနသည္။
“ ရႊတ္ အား ေမးလုိက္တာကြာ
”
သူမ ပါးျပင္ကုိ
ေမက နမ္းလိုက္မွ ခဏအိပ္ေပ်ာ္သြားရာမွ လန္႕ႏိုးလာသည္။ အဲဒီ ေမကေလ အျမဲ အလန္႕တၾကား။
“ အာ ေမ ဘာလုပ္တာလဲ
သြားပါျပီ သနပ္ခါးေတြ ပ်က္ကုန္ပါျပီ ”
“ ခ်စ္လုိ႕ ေမြးလြန္းလုိ႕ပါ
ေအးကလည္း ”
သူမ စိတ္မဆိုးပါ။
မၾကာခဏ ေမ သူမ ပါးကုိ နမ္းေနက်။
“ ေမ့ကုိ ေစာင့္ရင္း
အိပ္ေပ်ာ္သြားတာ ဘယ္သူလဲ ေမ အာကာလား ”
“ အငး္ ဟုတ္တယ္။
”
“ ထမင္းစာေလ ”
“ မစာေတာ့ဘူး ေအးေရ
စားခဲ့ျပီးျပီ ”
“ အင္းေပါ့ေလ ေကၽြးမယ့္ေမြးမယ့္သူမ်ား
အမ်ားသားဆုိေတာ့ ၾကက္ဥ လက္ဖက္ကုိ ဘယ္ စားပါ့မလားေလ ”
ေမကုိ မ်က္ေစာင္းေလးထုိးျပီး
ေအး ေျပာလုိက္သည္။ ဟုတ္တယ္ေလ သည္လိုမွန္း သိရင္
အကုန္စားပစ္လုိက္ပါရဲ႕။
“ ဟား ဟား ဟား ေအးက
စိတ္ဆိုးတယ္ေပါ့။ ကုိယ္လည္း သူ႕ကုိ ေျပာပါတယ္။ မစားခ်င္ပါဘူး မစားခ်င္ပါဘူး ေအးက ဟင္းခ်က္ထားမွာ
ေအး လက္ရာေလးပဲ စားခ်င္တာ…..”
“ ကဲ ေတာ္ပါေတာ့
ဘယ္လုိ ျဖစ္ေနတာလဲ ”
သူမ ေျပာတာကို ေမက
ျပန္ခနဲ႕ေနသည္။ အေစာက အိပ္ခ်င္ေသာ စိတ္ပင္ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ မသိ။ ေမနဲ႕ တစ္ခန္းတည္း ေနရသည္မွာ
သူမ အတြက္ ကံေကာင္းသည္။ ေမသည္ ခ်စ္စ၇ာ ခင္စရာ ေကာင္းလြန္းလွသည္။
“ကဲ အိပ္ေတာ့မယ္
ေအးေရ။ မနက္လည္း အလုပ္မသြားခင္ လာခဲ့ဦးမယ္တဲ့ကြာ အဲဒီ အာကာ ဆုိတဲ့ ေကာင္က ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာပဲ
”
“ ေမကလည္း လာေစခ်င္တာ
မဟုတ္ဘူးလား ”
“ ဟဲ ဟဲ အိပ္ျပီ
အိပ္ျပီ ” ဆိုျပီး သူမပါးကုိ ေနာက္ထပ္တစ္ခါ နမ္းကာ ေမသည္ ေစာင္ျခံဳအိပ္သြားသည္။
“ အင္းပါ သူမ်ားပါးကုိ
အားမနာတမ္း နမး္ပါေနာ္ ေမ ဝဋ္လည္ပါလိမ့္မယ္။ ”
သူမ ေျပာတာကုိ ေမ
ၾကားလည္း ဘာမွ ျပန္မေျပာေတာ့ေပ။ သူမလည္း ဘုရားရွစ္ခုိး ပုတီးစိပ္ကာ အိပ္ရာ ဝင္လုိက္သည္။
ေမလို
ဘဝမ်ိဳးေလးကုိ သူမ ေတာင့္တမိသည္။ ဘာမွ သိပ္ပူပင္စရာ မရွိ။ စားဝတ္ေနေရး အတြက္ ဘာတစ္ခုမွ
မပူပင္ မေၾကာင့္ၾကရ။ ပုိက္ဆံဆိုလည္း ပိုပုိလွ်ံလွ်ံ သံုးႏုိင္သည္။ အားလံုးနဲ႕လည္း သင့္တင့္ေအာင္
ေပါင္းသင္ဆက္ဆံတတ္သည္။ စကားကုိ ေဖာင္ဖြဲ႕ကာ တီတီတာတာ ေျပာေဖာ္ ရည္းစားက ရွိလိုက္ေသးသည္။
တစ္ခုေတာ့ ရွိသည္။ ေမသည္ ဘာမွ သိပ္ျပီး အေလးအနက္အထားတဲ့ အက်င့္ ရွိသည္။ ရည္းစားကလည္း
အခု တြဲလိုက္ အခုျပတ္လုိက္နဲ႕။ အဲလို ျဖစ္တုိင္း မေရႊေခ်ာက ဘာမွ မျဖစ္ ပူးေဆြးဝမ္းနည္းျခင္း
လြမ္းဆြတ္တမ္းတျခင္းလည္း မရွိ။
“ ေမ နင္ အဲလုိ
တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႕ ျပတ္သြား၇င္ နင္ ဘာမွ မခံစားရဘူးလား ”
“ ဘာကို ခံစားရမွာလဲ။
ငါမွ သုတို႕ကို မခ်စ္တာ ”
“ ဟယ္ နင့္ဟာက ဘယ္လုိၾကီးလဲ
မခ်စ္ပဲနဲ႕မ်ား ဘာလုိ႕ တြဲေနရတာလဲ ”
“ ေအးကုိ ရွင္းျပရင္
အရွည္ၾကီးပဲ ဒီေတာ့ တုိတုိပဲ ေျပာမယ္ကြာ။ အခ်စ္မလိုဘူး ေအးရဲ႕။ သူတုိ႕နဲ႕ ေလွ်ာက္သြားတယ္။
ရုပ္ရွင္ၾကည္႕မယ္။ ကန္ေဘာင္သြားမယ္။ အတူအတူ စားၾကမယ္။ ဒါပဲလ။ နင္ကလဲ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတယ္ဟ။
စိတ္ညစ္ရတဲ့ အခါလည္း ရွိတာေပ့ါေလ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခ်ိန္ကုန္တာေပါ့။ ”
“ ေမရယ္ အဲလုိမ်ိဳးၾကီးေတာ့
မေကာင္းပါဘူး။ နင္က မိန္းကေလး နင္ပဲ … ”
“ ေက်းဇူုးတင္ပါတယ္
ေအးရယ္။ စိတ္မပူပါနဲ႕ဟာ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး ”
ေမ့ ခံယူခ်က္သည္
နားလည္ရေတာ့ ခက္သည္။ စုိး၇ိမ္ပူပန္လုိ႕ သူမက ေျပာေတာ့လည္း ေမသည္ ဘာမွ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္
မရွိပဲ အရင္လို အရင္တုိင္းပဲ ျပဳမူေနထုိင္သည္။ အခုတြဲေနတဲ့ အာကာေက်ာ္နဲ႕ ဘာေန႕မွာ ကြဲၾကဦးမလဲ
မသိ။
ညေနတုိင္း အေဆာင္ေရွ႕မွာ
သူ႕ေကာင္ေလးနဲ႕ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ စကားေတြ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ေျပာၾကသည္။ တစ္ေယာက္လက္ကုိ
တစ္ေယာက္ ဆုပ္ကုိင္ကာ သြားလာၾကသည္။ ရံုးပိတ္ရက္ဆို ေမ့အတြက္ အလုပ္ရွဳပ္ေသာ ရက္ပင္ ျဖစ္သည္။
မနက္မိုးလင္းမွ ထြက္ျပီး ညေနမိုးခ်ဳပ္မွ ျပန္လာသည္။
သူမကေတာ့
ဘယ္ေနရာမွကုိမွ မသြားျဖစ္ပဲ အေဆာင္မွာတင္ ေနသည္။ အဝတ္ေလွ်ာ္ စာဖတ္ ဒီလိုနဲ႕ အခ်ိန္ကုန္ေလ့ရွိသည္။
မနက္လင္း အလုပ္သြား။ ညေနအလုပ္က ျပန္။ စာဖတ္သည္ အိပ္သည္။တကယ္တမ္း ျပန္ေတြးၾကည္မိေတာ့
သူမဘဝက ပ်င္းစ၇ာ ျငီးေငြ႕စရာ ေကာင္းသားပါလား။
အလုပ္မွာရွိေသာ သူငယ္ခ်င္း တစ္ခ်ိဳ႕ဆို အလုပ္ အသြားအျပန္ ၾကိဳပို႕မယ္သူမ်ား
ရွိၾကသည္။ သူမမွာ ၾကိဳမယ့္သူလည္း မရွိသလုိ ပုိ႕မယ့္သူလည္း မရွိခဲ့ဖူးေပ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အတြဲေလးေတြကုိ
ျမင္ရတုိင္း သူမ ၾကည္ႏူးမိသည္။ ေပ်ာ္စ၇ာေကာင္းမွာကုိ သူမ စဥ္းစားမိသည္။ ရံုးပိတ္ရက္တုိ႕မ်ား
တစ္ျမိဳ႕လံုး ေလွ်ာက္လည္ၾကျပီး ေပ်ာ္ရြင္ ၾကည္ႏူးမွဳ႕ အရာသာေလးကုိ သူမလည္း လုိခ်င္သား။
ေမ ေျပာသလုိ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ေတာ့ ထားသင့္ သည္လည္း ထင္မိသည္။ အနည္းဆံုး အခ်ိန္ကုန္တာေပါ့ေလ။
သူမ အိပ္မေပ်ာ္မီ
တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို တစ္ခုခု ေျပာမိသလိုပဲ သူမကုိယ္သူမ ျပန္ သတိထားမိသည္။
ရည္စားေလးတစ္ေယာက္ေတာ့
ရရင္ ေကာင္းမွာပဲ။
အပုိင္း (၂) အား ဆက္လက္ ေဖာ္ျပပါမည္....
No comments:
Post a Comment