အခ်စ္သည္
ပင္လယ္ဝ၌ ေသဆံုး၏
အခ်စ္ဆိုတာ
ဘာလဲ။
အခ်စ္၏ အနက္အဓိပၸါယ္ကို မည္ကဲ့သုိ႔ ဖြင့္ဆုိမလဲ။
အခ်စ္ကို နက္ရွိဳင္းစြာ ခံုမင္ခဲ့ဖူးသူ တစ္ေယာက္အေနျဖင့္ အခ်စ္ႏွင့္ ပတ္သတ္၍ မွတ္ခ်က္
တစ္စံုတစ္ရာေတာ့ ေပးသင့္သည္ မဟုတ္လား။
အခ်စ္မရွိေသာ သူတစ္ေယာက္သည္ ေလာကတြင္ မည္ကဲ့သုိ႔
ရွင္သန္ရပ္တည္ေနမလဲ။
ညိဳ႕ငင္ဆြဲအား စြမ္းအား ၾကီးမားေသာ အခ်စ္၏ ကြန္ယက္ထဲမွ ရုန္းထြက္ႏုိင္ဖုိ႔
ကၽြန္မ အလူးအလဲကို ၾကိဳးစားခဲ့ရသည္။ တစ္ဖက္ဖက္ကို စြန္႔ပစ္ျပီး အျခားတစ္ဖက္ကို ေရြးခ်ယ္ရမယ့္
အေျခအေနမ်ားသည္ အားလံုးအတြက္ အလြန္တရာ ခက္ခဲေစပါသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ သူေတြရဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြက
မွန္ကန္ျပီး သူတုိ႔ကိုယ္တိုင္ ေက်နပ္ျခင္း ရွိတတ္ၾကေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ သူေတြအတြက္ သူတုိ႔ရဲ့
ေရြးခ်ယ္မွဳေတြက မွားယြင္းတတ္ျပီး ထုိအမွားေတြေၾကာင့္ တေျမ႔ေျမ႔ ပင္ပန္းၾကီးစြာ ခံစားရေလ့
ရွိမည္ထင္ပါသည္။
အထူးသျဖင့္ အခ်စ္ႏွင့္ အျခားေသာ အရာတစ္ခု အားျပိဳင္ျပဳေသာ
ျပိဳင္ပြဲမွာ တစ္ျခားေသာ သူေတြက ဘယ္ဖက္မွာ ရွိၾကမွာလဲ။ အခ်စ္သည္ စြမ္းအားအၾကီးမားဆံုးေသာ
အရာတစ္ခုျဖစ္ေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ရံမွာ အခ်စ္ထက္ စြမ္းအင္ၾကီးမားေသာ အရာေတြလည္း ရွိၾကသည္။
ကၽြန္မ ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ ဘဝ၏ လက္ရွိ အပုိင္းအျခားကာလအတြင္းမွာ
ေယာက်ာ္းႏွစ္ေယာက္ကို စစ္မွန္ေသာ အခ်စ္ျဖင့္ ျဖဴစင္ရိုးသားစြာ ခ်စ္ခဲ့ဖူး၏။ အခ်စ္ဦးကို
နက္ရွိဳင္းစြာ ခ်စ္ခဲ့မိသူ ကၽြန္မသည္ ေနာက္ထပ္ ေယာက္က်္ားတစ္ေယာက္ကုိလည္း ေလးနက္စြာ
ခ်စ္ခဲ့မိပါသည္။
ပုထုဇဥ္ မိန္းမတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္႔ ကၽြန္မသည္
အခ်စ္ေတြ ေမြးဖြားရွင္သန္ခဲ့ေသာ္လည္း အခ်စ္ကို ကိုးကြယ္သူတစ္ေယာက္ေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ
မျဖစ္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ အခ်စ္သည္ ယစ္မူးတပ္မက္ တြယ္တာဖြယ္ေကာင္းမြန္သည္႔ အရာျဖစ္ပါသည္။ အခ်စ္၏
အရသာကို ကၽြန္မ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏုိးမိသည္ မွန္ေသာ္လည္း ထိုအရသာကို မက္ေမာစြဲလန္းေနျခင္းေတာ့
မရွိပါဘူး။ အခ်စ္ရွိမွ ဘဝကို ရွင္သန္ျဖတ္သန္းႏုိင္မယ့္ လူတစ္ေယာက္လည္း ကၽြန္မ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။
ဘဝဆုိတာ အခ်စ္ေတြန႔ဲ႔ပဲ ဖန္းတီးရမွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ အခ်စ္မရွိလည္း ကၽြန္မရွင္သန္ႏုိင္ပါသည္။
တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ့ ခႏၵာကိုယ္ထဲမွာ စီးဆင္းေနတဲ့
အခ်စ္ေတြဟာ ယေန႔မွ စတင္ျပီး ရပ္တန္႔သြားခဲ့ပါျပီ။ ကၽြန္မ၏အခ်စ္သည္ ျမစ္တစ္စင္းလုုိပဲ
ပင္လယ္ဝ၌ ေသဆုံးသြားပါျပီ။
……………………………………****************……………………..
အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္၊ အနာဂတ္ကာလမ်ား၏ ေရြးလ်ားစီးဆင္းမွဳျဖင့္
ေျပာင္းလဲလ်က္ရွိေသာ က်္ေလာကၾကီးဝယ္ ကၽြန္မသည္ ကၽြန္မ၏ ရပ္တည္မွဳ၊ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္မ်ားအတြက္
ဘယ္ေသာအခါမွ ေျပာင္းလဲ လြဲမွားခဲ့ျခင္း မရွိပါ။
ျဖစ္လ်က္ရွိေသာ ကၽြန္မ၏ လက္ရွိ ျဖစ္တည္မွဳ၊
ျဖစ္ခဲ့ျပီးေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားႏွင့္ ေနာင္အခါကာလတြင္ ျဖစ္လာႏုိင္ဖြယ္ရွိေသာ အေျခအေနမ်ားသည္
ကၽြန္မ၏ ယံုၾကည္ခ်က္၊ ကၽြန္မ၏ သႏိၵာန္တုိ႔အား ပ်က္ယြင္းေပ်ာက္ပ်က္သြားေအာင္ ရုိက္ခတ္ႏုိင္မည္
မဟုတ္ပါ။ သုိ႔ေသာ္ ထုိအရာမ်ားအတြက္ ေပးဆပ္ရျခင္း၊ စြန္႔လႊတ္ရျခင္းမ်ားသည္ ကၽြန္မအား
ကၽြန္မဆုိေသာ ရုပ္ႏွင့္ နာမ္၏ ျဖစ္တည္မွဳကို မာန္ဟုန္ျပင္းျပင္းျဖင့္ တုိက္ခိုက္ခဲ့ၾကပါသည္။
ကၽြန္မ အလူးအလြန္႕ ခံစားခဲ့ရသည္။
ပင္လယ္ျပင္ဝယ္ မုန္တုိင္းဒဏ္ျဖင့္ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရသည္႔
ေလွငယ္ပမာ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ကၽြန္မ ေၾကာက္ရြံခဲ့ျခင္းေတာ့ အလ်ဥ္း မရွိခဲ့ပါ။
ကၽြန္မ၏ ေရွ႕ခရီးလမ္းသည္ ဘယ္ေသာအခါမွ ဝိုးတဝါး
မွဳန္ဝါးျခင္း ကင္းမဲ့ျပီး ျပတ္ျပတ္ထင္ထင္ အစဥ္ ရွိသည္။ ကၽြန္မ၏ ေမွ်ာ္မွန္းခရီးသည္
ပီျပင္မွဳ ေျဖာင့္တန္းမွဳ ရွိခဲ့ေသာ္လည္း ျဖတ္သန္းခဲ့သည္႔ အတိတ္၏ ပံုရိပ္အခ်ိဳ႕သည္
ကၽြန္မႏွင့္ အတူအကြ ယွဥ္တြဲလ်က္ ရွိေနဆဲပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ပံုရိပ္မ်ားကို လမ္းခုလတ္တြင္လည္းေကာင္း၊
ျဖစ္ခဲ့ျပီးျပီးခ်င္းတြင္လည္းေကာင္း ျပတ္သားစြာ ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ပံုရိပ္မ်ားက
ကၽြန္မႏွင့္ အျမဲ အနီးကပ္တြင္ ရွိေနပါသည္။ ယခုခ်ိန္ထိတုိင္ ရွိေနပါသည္။
ထုိပံုရိပ္တုိ႔သည္
ကၽြန္မအား အားအင္သစ္ေတြ ေပးစြမ္းႏုိင္ရွိသည္ကုိ ကၽြန္မ အံ့အားသင့္ဖြယ္ သိရွိခဲ့ရျပန္ပါသည္။
ထုိပံုရိပ္တုိ႔ေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ရံမွ ျဖစ္ေပၚတတ္သည္႔ ကၽြန္မ၏ စိတ္ညစ္ညမ္းမွဳကို ေျပေပ်ာက္ေစတတ္ျပန္ပါသည္။
ျပန္လည္ခံစားမိသည္႔ အခါတုိင္းလည္း ၾကည္ႏူးမိျပန္ပါသည္။
ထုိ ပံုရိပ္ေတြဆိုတာ ဘာေတြမ်ား ျဖစ္ၾကမလဲ။
……………………….**************………………….
“ ဒီက ဒကာေလးကုိ ဒီေက်ာင္းနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး သူ
သိခ်င္တာေတြ ေျပာျပေပးလုိက္ပါ။”
ဆရာေတာ္ဘုရား၏ ေျပာစကားမ်ားအျပီးမွာ ထုိ သူစိမ္းလူအား
ကၽြန္မ စူးစမ္းေသာအၾကည္႔ျဖင့္ ဖ်တ္ခနဲ ၾကည္႔မိလိုက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေဖာ္ေရြစြာ ျပံဳးျပလုိက္သည္။
ျဖဴေဖြးေသာ အသားအေရ၊ ျမင့္မားေတာင့္တင္းေသာ အရပ္၊ နွစ္လုိဖြယ္ရွိေသာ ထိုသူစိမ္း၏ မ်က္ႏွာသြင္ျပင္သည္
ျမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္၏ ရုပ္ရည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ႏုိင္ငံျခားသားတစ္ဦးလို ျဖစ္ေနသည္။
“က်ေနာ္နာမည္
လင္းေသာ္ပါ၊ ေတြ႔ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္”
“ဟုတ္ကဲ့၊
က်မက ျမခြာညိဳပါ”
“ဒီေက်ာင္းအေၾကာင္းကို
ေျပာမျပခင္ ေက်ာင္းဝင္းအတြင္း က်ေနာ္ သြားခ်င္ပါတယ္”
ကုိလင္းေသာ္၏
ေတာင္းဆုိမွဳအတုိင္း ေက်ာင္းဝင္းအတြင္းအနွံ႔ကုိ လုိက္လံျပသဖုိ႔ အတူတကြ ဆရာေတာ္ဘုရား
ေက်ာင္းေဆာင္မွ ဆင္းလာၾကသည္။
ေက်ာင္းအားကစားကြင္းကုိ ျဖတ္ခဲ့ျပီး အဓိက ေက်ာင္းေဆာင္မွ
တစ္ခုခ်င္းစီ လုိက္ျပေပးသည္။ အေဆာင္ေပါင္း (၅) ခု ရွိေသာ ေက်ာင္းဝင္းအား နာရီလက္တံ
ေျပာင္းျပန္အတုိင္း လွည္႔လည္ျပသျပီး တစ္ခုခ်င္းစီ ေျပာျပလုိက္သည္။
“ဒါက
ေယာက်္ားေလးအေဆာင္ပါ၊ ” အေပၚထပ္၊ ေအာက္ထပ္တြဲ ဤေက်ာင္းေဆာင္ၾကီးသည္ ပထမဆံုး ေဆာက္လုပ္ခဲ့သည္႔
ေက်ာင္းေဆာင္ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းေဆာင္အတြင္းရွိ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ေနရာမ်ားမွာ စည္းကမ္းတက်ျဖင့္
သပ္ရပ္ေနသည္။ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ အက်ၤီအခ်ိဳ႕၊ ပုဆုိး၊ေဘာင္းဘီအခ်ိဳ႕ တြဲလန္းျဖစ္ေနတာက
လြဲရင္ေပါ့။
“ေယာက်ာ္းေလးေတြ
ေနဖို႔ဆုိေတာ့ အခန္းဖြဲ႕မထားဘူးေလ၊ ဟုိဘက္ မိန္းကေလးေဆာင္မွာေတာ့ အခန္းေတြနဲ႔ပါ။”
ေယာက်ာ္းေလးအေဆာင္၏ ဘယ္ဘက္ခပ္ယြန္းယြန္းရွိ
မိန္းကေလးအေဆာင္ကို လက္ညိွဳးထုိးရင္း ညႊန္ျပလုိက္သည္။
ထုိ႔ေနာက္ အေဆာင္တစ္ခုခ်င္းအား လိုက္ျပ၍ ဤေက်ာင္း၏ အေၾကာင္းအရာတစ္ခ်ိဳ႕တုိ႔ပါ
ေျပာျပလုိက္သည္။ ကုိလင္းေသာ္ကဲ့သုိ႔ ေစတနာအလွဴရွင္ေတြ ေရာက္လာတုိင္း ကၽြန္မ သုိ႔မဟုတ္
အျခားဆရာမ တစ္ေယာက္ေယာက္က ဤေက်ာင္းအေၾကာင္းကုိ ေျပာျပရေလ့ရွိသည္။ ေက်ာင္းမွာ ေယာက်္ားေလးအေဆာင္တစ္ေဆာင္၊
မိန္းကေလးအေဆာင္တစ္ေဆာင္၊ စာသင္ေဆာင္တစ္ေဆာင္၊ ခန္းမတစ္ခု၊ ဆရာမမ်ားေနသည္႔ အေဆာင္မ်ားရွိျပီး
ဆရာမအေဆာင္ ေအာက္ထပ္တြင္ ေဆးခန္းပါ ရွိသည္။
“အမွန္ေျပာရင္
က်ေနာ္က ဒီေလာက္အထိေတာင္ ျပည္႔စံုမယ္လုိ႔ ထင္မထားပါဘူး။ ေက်ာင္းဝင္းကလည္း က်ယ္တယ္၊
ေက်ာင္းေဆာင္ေတြလည္း မ်ားသားပဲ။”
“ကေလးေတြကလည္း
အမ်ားၾကီးပဲေလ၊ ၄၀၅ ေယာက္ရွိတယ္”
“ေလးရာငါးေယာက္”
သူ၏ မယံုၾကည္ဟန္ အံၾသမွဳကို ျမင္ရေတာ့ ကၽြန္မ
ျပံဳးေနက်အတုိင္း ျပံဳးမိျပန္သည္။ အလွဴရွင္ေတြ ေရာက္လာတုိင္း ကေလးအေရအတြက္ကို သိၾကလ်င္
အားလံုးက အံ့ၾသၾကစျမဲျဖစ္သည္။
ကိုလင္းေသာ္၏ ေလးနက္ေသာ အေတြး၊ ေဆြးေျမ႔သြားေသာ
မ်က္ဝန္းတုိ႔ကို ထိုအခ်ိန္ကတည္းက ကၽြန္မ သတိထားမိသည္။ လူတုိင္းမွာ ခံစားခ်က္ဆုိတာ ရွိၾကစျမဲ၊
သည္လုိ ေက်ာင္းဝင္းထဲကို ေရာက္ရွိသူတုိင္း တစ္ခုခုကို ခံစားမိၾကမည္ ထင္ပါသည္။
“တစ္ရက္တည္းနဲ႕ေတာ့
ဒီေက်ာင္းရဲ့ အေၾကာင္း အားလံုးကို က်ေနာ္ သိႏုိင္မယ္ မထင္ပါဘူး၊ ေနာက္ရက္ေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္”
“ဟုတ္ကဲ့၊
ေနာက္ရက္ေတြမွာ တစ္ျခားဆရာမေတြကို ေမးလုိ႕ ရပါတယ္”
ကၽြန္မ ေျပာစကားကို ၾကားလုိက္မည္ မထင္ပါ။ သူ
အေဝးတစ္ေနရာသုိ႔ ျငိမ္သက္စြာ ေငးၾကည္႔ေနသည္။ ဒါေပမယ့္ ဘာတစ္ခုမွ သူ ျမင္ရဟန္ မရွိ။
သူ၏ မ်က္ခံုးကို လက္ညိွဳးေလးျဖင့္ ျဖည္းေလးညင္သာစြာ ပြတ္သတ္လ်က္ ကၽြန္မကို ၾကည္႔ျပီး
စကားတစ္ခြန္းကို ျဖည္းေလးစြာ ေျပာသည္။
“ဒီမွာက
ဘဝေတြ အမ်ားၾကီး ရွိတယ္ေနာ္”
ထုိ႔ေနာက္ ကၽြန္မေရွ႕မွ ထြက္ခြာသြားေလသည္။
“ဘဝေတြ အမ်ားၾကီး ရွိတယ္”။ ကိုလင္းေသာ္၏ စကားလံုးမ်ားကို ကၽြန္မ တစ္လံုးခ်င္း ေရရြတ္မိသည္။
ဟုတ္သည္။ လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီမွာ သူတုိ႔ ကိုယ္ပုိင္ဘဝေတြ ရွိၾကသည္။ ဒီေက်ာင္းမွာလည္း
လူေတြအမ်ားၾကီးဆုိေတာ့ ဘဝေတြက အမ်ားၾကီးပါပဲ။
ဆရာေတာ္ဘုရားေက်ာင္းေပၚသုိ႔ ကုိလင္းေသာ္ တက္သြားသည္ကုိ
ကၽြန္မ ေငးေမာၾကည္႔ေနမိသည္။ ဘဝ။ ကၽြန္မ၏ ဘဝ။ လင္းေသာ္ဆုိေသာ လူတစ္ေယာက္၏ ဘဝကေရာ။
ကၽြန္မ ေက်ာင္းေပၚအတက္ ေအာက္သုိ႔ ဆင္းလာေသာ
ကိုလင္းေသာ္နဲ႕ ေလွကားတြင္ ဆံုမိသည္။ ကၽြန္မ လွမ္းလ်က္ရွိေသာ ေျခလွမ္းတုိ႔အား ရပ္လိုက္ျပီး
ေအာက္သုိ႔ တစ္ဖန္ ျပန္ဆင္းလုိက္သည္။
“ျမခြာညိဳ၊
က်ေနာ္ ျပန္ပါဦး၊ ေနာက္ရက္မ်ားမွာ ဆံုၾကေသးတာေပါ့” ကိုလင္းေသာ္၏ ႏွဳတ္ဆက္စကားကို ခြန္းတုံ႔ျပန္ျခင္း
မရွိပဲ အျပံဳးျဖင့္သာ ႏွဳတ္ဆက္လုိက္သည္။ ကၽြန္မလည္း ဆရာေတာ္ဘုရားကို ရွိခုိးျပီး ျပန္မွျဖစ္ေတာ့မည္။
“ခြာညိဳ၊
အေစာတုန္းက ဒကာေလးက ႏုိင္ငံျခားက ခဏ ျပန္လာတဲ့သူ၊ ဒီမွာ ေက်ာင္းေဆာင္သစ္တစ္ခု တုိးခ်ဲ႕ေဆာက္လုပ္
လွဴဒါန္းမလုိ႕တဲ့၊”
ဆရာေတာ္ဘုရား စကားမ်ား ၾကားရမိမွ ထိုအလွဴရွင္ အေၾကာင္းကို သိရျပန္သည္။ ေက်ာင္းေဆာင္တစ္ခုလံုးကို
တစ္ဦးတည္း ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းမည္႔သူ ဆုိပါလား။ ဤေက်ာင္းရွိ ေက်ာင္းေဆာင္မ်ားမွာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္း
လွဴဒါန္းထားျခင္း မဟုတ္ပဲ အမ်ားစုေပါင္းလွဴဒါန္းမွဳမ်ားျဖင့္ ေဆာက္လုပ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။
ကိုလင္းေသာ္က တစ္ဦးတည္း လွဴဒါန္းျခင္းမွာ ပထမဆံုးျဖစ္ပါမည္။
လင္းေသာ္ ဆုိေသာ ထုိသူအား ကၽြန္မ စိတ္ဝင္စားမိသည္။
ထိုေန႔ရက္မွ စတင္၍ လူေတြအေၾကာင္းကို စိတ္ဝင္စားေလ့ရွိသူ ကၽြန္မ၏ အေတြးထဲသုိ႔ လင္းေသာ္
ဟု ေခၚတြင္သူတစ္ေယာက္ ဝင္ေရာက္လာျပန္ပါသည္။
……………………….************************…………………………….
ကၽြန္မကိုယ္ကို ကၽြန္မ အံၾသမိသည္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား
စိတ္နဲ႕ကုိယ္နဲ႕ မကပ္ျဖစ္ေနမိတာလဲ။ တစ္ခါမွ ဒီလို မျဖစ္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဒါေတြက ကၽြန္မ
ျပဳမူေနက် အလုပ္ေတြပဲ။ ျမခြာညိဳ ဘဝမွာ သည္ေလာက္ သတၱိမနည္းခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ျပီး တစ္ျခားေသာ
သူစိမ္းတရံေတြ ေရွ႕မွာျဖစ္ျဖစ္၊ အျခားေသာ သူမအား ဘယ္လုိ ၾကည္႔ေနသည္မ်ိဳးပဲျဖစ္ျဖစ္
ဒါမ်ိဳး မျဖစ္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ အခုေတာ့ ကၽြန္မ စိတ္က်ဥ္းၾကပ္မိသည္။ ထူးဆန္းစြာ ရွက္ေနမိသည္။
ယခုတစ္ၾကိမ္ ကေလးေတြကို စာသင္ေပးျခင္းသည္
ကၽြန္မအတြက္ အပင္ပန္းဆံုး၊ အခ်ိန္အၾကာဆံုး ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မ စာသင္လ်က္ရွိသည္႔ ေက်ာင္းေဆာင္ေရွ႕တည္႔တည္႔၌ သူ ရွိေနပါသည္။ စာသင္ခန္းကို မမွိတ္မသုန္ ၾကည္႔ေနသည္။
လင္းေသာ္။ ထိုသူေရွ႕တြင္ ကၽြန္မ ဘာေၾကာင့္ ယခုကဲ့သုိ႔ တည္ျငိမ္ျခင္းမရွိပဲ
ျဖစ္ပ်က္ေနရသလဲ။ ကၽြန္မႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တြင္ သူ ရွိေနသည္။ ထုိအေျခအေန၊
ထုိျမင္ကြင္းကို ပါးနပ္စြာ ေျဖရွင္းႏုိင္ဖုိ႔ ကၽြန္မ ေနရာေျပာင္းလုိက္ျပီး
ေက်ာေပးလုိက္သည္။ အုိ၊ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ သည္လုိဆုိ ပိုဆုိးမေနဘူးလား။ ကၽြန္မ
ေဒါသျဖစ္မိျပန္သည္။ စာသင္ခံုမ်ားၾကားမွာ ကၽြန္မ ထပ္မံ ေျပာင္းေရႊ႕လုိက္သည္။
သူနဲ႕လည္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ မျဖစ္ေတာ့ဘူး၊ ကေလးမ်ားၾကားမွာဆုိေတာ့ လံုျခံဳသြားသည္။
ကေလးေတြက ကၽြန္မကို ေပ်ာ္ရြင္ေႏြးေထြးမွဳေတြကိုသာ ေပးခဲ့သည္ဟု ထင္ခဲ့ေပမယ့္
အခုေတာ့ ျမခြာညိဳဆုိေသာ ကၽြန္မအတြက္ လံုျခံဳကာကြယ္မွဳလည္း ရွိေနပါသည္။
အတန္းျပီးဖုိ႔ အခ်ိန္က အနည္းငယ္ပဲ ရွိေတာ့သည္။ သစ္ပင္ရိပ္ ခံုတန္းေပၚမွာ သူ
အခုခ်ိန္ထိ ရွိေနတုန္း။ ကၽြန္မကို ၾကည္႔ေနဆဲ။ ထိုအခက္အခဲ၊ ထိုအျဖစ္ကို ကၽြန္မ
ေျဖရွင္းဖုိ႔ အတန္းကို ဆယ္မိနစ္ေစာျပီး အဆံုးသတ္လုိက္သည္။ ဒါ ကၽြန္မ စာသင္ခဲ့တဲ့
တစ္ေလွ်ာက္မွာ ပထမဆံုး အခ်ိန္မျပည္႔ခင္ အတန္းျပီးလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။
“ကုိလင္းေသာ္ ဘယ္အခ်ိန္တုန္းက ေရာက္ေနတာလဲ”
ကၽြန္မ
ဟန္မပ်က္ ကၠေျႏၵရစြာနဲ႔ပဲ ေမးလုိက္သည္။
“အေစာတုန္းကပါပဲ၊
ျမခြာညိဳ စာသင္ေနတယ္ဆုိတာနဲ႕ ဒီဘက္ လုိက္လာတာ၊”
“ဟုတ္တယ္၊
ဒီေန႔ က်မ စာသင္ခ်ိန္ပါတဲ့ေန႔ေလ”
“အိုး၊
ျမခြာညိဳက ဒီေက်ာင္းမွာ စာအျမဲ သင္ေပးတာ မဟုတ္ဘူးလား”
“မဟုတ္ပါဘူး၊
အရင္ စာသင္မယ့္သူေတြ နည္းတုန္းက ပံုမွန္ သင္ျဖစ္ပါတယ္။ က်မက ေက်ာင္းဆရာမလည္း မဟုတ္ဘူးေလ”
“ဒါျဖင့္
ခုနတုန္းက သင္ေနတာေတြက”
“ကေလးအတြက္
ဗဟုသုတ ရစရာေလးေတြပါ၊ ေအာ္ ကိုလင္းေသာ္ကိုလည္း စာသင္ခိုင္းရဦးမယ္၊ ႏုိင္ငံျခားမွာ
ေနတဲ့သူဆိုေတာ့ ေျပာစရာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိမွာပဲ”
“မလုပ္ပါနဲ႕ဗ်ာ၊
က်ေနာ္က လူေတြေရွ႕မွာ စကားမေျပာရဲဘူးဗ်၊”
“ကေလးေတြပါ”
“ကေလးေတြေရွ႕မွာ
ပိုဆုိးတာေပါ့၊ သူတုိ႔ေလးေတြက ျဖဴစင္ရိုးသားၾကသူေတြေလ”
ကၽြန္မ တစ္ခုခု ေျပာရန္ စဥ္းစားမိေပမယ့္ ဘာေျပာရမွန္း
မသိ ျဖစ္မိသည္။ ကၽြန္မတုိ႔ ျငိမ္သက္စြာနဲ႔ပဲ စာသင္ခန္းထဲရွိ ကေလးမ်ားကို ၾကည္႔ေနမိသည္။
ကၽြန္မတုိ႔ ဘယ္ေလာက္အခ်ိန္ၾကာလုိက္သည္္ မသိ၊ ကၽြန္မတုိ႔ အနားသုိ႔ ပူစူးမေလး ေရာက္လာမွန္းပင္
မသိ။ ပူစူးမေလးကို ခံုတန္းေပၚ မ တင္လုိက္ျပီး ကၽြန္မတုိ႕ ႏွစ္ေယာက္ၾကားတြင္ ထားလုိက္သည္။
“သမီး၊
ေဟာဒီက ဦးဦးက ဦးလင္းေသာ္တဲ့၊ သမီး မွတ္ထားေနာ္”
“ဟုတ္ကဲ့ရွင့္၊
ဆရာက အရမ္း ေခ်ာတာပဲ”
သေဘာက်စြာျဖင့္ ကိုလင္းေသာ္ ျပံဳးျပလုိက္သည္။
ပူစူးမေလးအား သူ၏ ရင္ခြင္ထဲသုိ႔ ေပြ႕ဖက္၍ ပါးျပင္းအား
နမ္းလုိက္သည္။ သူ၏ ကေလးခ်စ္ခင္တတ္မွဳသည္ ဟန္ေဆာင္မွဳ မဟုတ္မွန္း သူ၏ မ်က္ဝန္းမ်ားကို
ၾကည္႔ျပီး မွန္းဆႏုိင္သည္။
“သမီး သနပ္ခါးက အရမ္းေမႊးတာပဲ၊ အရမ္းလည္း လွတာပဲ၊ ဘယ္သူ
လိမ္းေပးတာလဲ သမီး”
“သမီးဖာသာ သမီး လိမ္းတာပါရွင့္”
“အို၊ ဟုတ္လား၊ သမီးေလးက အရမ္း ေတာ္တာပဲ၊”
ေက်ာင္းေရွ႕ အားကစားကြင္းတြင္
ကေလးမ်ား ေဆာ့ကစားလ်က္ရွိသည္။ ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ၏ အေၾကာင္းကုိ အကုန္စင္ မေျပာျဖစ္ေပမယ့္
ကုိလင္းေသာ္ကို ကၽြန္မ ရင္ထဲမွာ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ရွိေသာ ကေလးငယ္မ်ား၏ ပံုရိပ္တစ္ခ်ိဳ႕ကို
ေျပာျပျဖစ္သည္။ ပူးစူးမေလးက ကၽြန္မကို တစ္လွည္႔ ကုိလင္းေသာ္ကုိ တစ္လွည္႔ ခ်စ္စဖြယ္
ေငးေမာၾကည္႔ေနသည္။
“သမီးကို ခြင့္ျပဳပါဦးရွင့္”
ေက်ာင္းအားကစားကြင္းတြင္
ေဆာ့ကစားေနသည္႔ ကေလးမ်ားဆီသုိ႔ သြားေနေသာ ပူစူးမေလးအား အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ၾကည္႔မိသည္။
“အရမ္း ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္ဗ်ာ၊”
“ဟုတ္တယ္၊ ပူစူးမေလးက ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္၊ စကားကုိ အျမဲ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း
ေျပာတယ္၊ ဧည္႔သည္႔ အသစ္ေတြလာတုိင္း သူက ႏွဳတ္ဆက္ေလ့ရွိတယ္၊ အရင္တစ္ေခါက္တုန္းက ကုိလင္းေသာ္ကို
မေတြ႔လုိ႔ ထင္တယ္”
“ေအာ္၊”
ကၽြန္မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္
တစ္ဖန္ ျငိမ္သက္သြားျပန္သည္။ သူ ဘာေတြမ်ား ေတြးေနပါလိမ့္။ ေက်ာင္းကို ေရာက္လာေသာ အလွဴရွင္ေတြဟာ
တစ္မ်ိဳးတစ္ဘာသာစီပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကိုလင္းေသာ္သည္ အျခားသူေတြထက္ ကေလးေတြကို ပိုမို စိတ္ဝင္စားေနသလို
စကားေတြ ေျပာရင္း တစ္ခါတစ္ရံ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္သြားေလ့ရွိသည္ကို ကၽြန္မ သိထားမိသည္။
အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာသလဲ
မသိ၊ ကၽြန္မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ အေတြးထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ႏွစ္ေျမာေနမိသလဲ မသိ၊ ဖိုးဝလံုး အသံၾကားမွ
အသိျပန္ဝင္လာသည္။
“ဆရာမ ေန႔လည္စာ စားဖုိ႔ ဘုန္းဘုန္းက ေခၚခုိင္းလုိ႔ခင္ဗ်”
“ေအး ေအး၊ ဆရာမတုိ႔ လာခဲ့မယ္ေနာ္”
ကၽြန္မႏွင့္ ကုိလင္းေသာ္တုိ႔
တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အၾကည္႔ခ်င္းဆံုမိသည္။ ထူးဆန္းစြာပင္ ျပိဳင္တူ ျပံဳးမိၾကျပန္ပါသည္။
“ကိုလင္းေသာ္ ဟင္းေတြ မၾကိဳက္ဘူးလား ထည္႔စားပါရွင္”
ကၽြန္မ ထမင္းစားျပီးေတာ့မည္႔အခ်ိန္ထိ
ကိုလင္းေသာ္ ဘာဟင္းမွ ထည္႔မစား။ ဟင္းေတြ မၾကိဳက္တာေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္။ အလွဴရွင္ေတြ ေရာက္တဲ့ေန႔ျဖစ္လုိ႔
ဟင္းမ်ိဳး စံုလင္လွသည္။ သူ ကၽြန္မကုိ ျပန္ျပံဳးျပေနသည္။ ကၽြန္မကပင္ အလုိက္သိစြာျဖင့္
ဟင္းမ်ား ထည္႔ေပးလုိက္ေတာ့ အံ့ၾသေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားျဖင့္ ကၽြန္မကို ျပန္ၾကည္႔သည္။ ဟင္းမ်ိဳးစံုကုိ
ထည္႔ေပးေတာ့လည္း ျငင္းဆန္းျခင္းမရွိပဲ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း စားသည္။
“ကိုလင္းေသာ္ ကၽြန္မ ေက်ာင္းေရွ႕က ခေရပင္ေအာက္မွာ ရွိေနပါမယ္”
ေျပာျပီး ကၽြန္မ ထမင္းစားပြဲမွ ထလုိက္သည္။
ကိုလင္းေသာ္ ထမင္းစားေနပံုကို
ၾကည္႔ရင္း ကၽြန္မ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ သူကုိ သတိရမိသည္။ “ဟင္းေတြက မ်ားလုိက္တာကြာ၊ ကေလးေတြက
ဟင္းတစ္မ်ိဳးတည္းနဲ႕ စားေနရခ်ိန္မွာ ကိုယ္တုိ႔က ဒီလုိစားေနရေတာ့ စားရမွာ တစ္မ်ိဳးၾကီးပဲ”
ထုိတစ္ေယာက္ေသာသူ ေျပာစကားမ်ားကို ျပန္လည္ ၾကားရေယာင္မိျပန္ေတာ့ သူ႔ကုိ သတိရမိျပန္သည္။
“ျမခြာညိဳ ဘယ္သူ႔ကိုမ်ား သတိရေနတာလဲ” ကိုလင္းေသာ္ အသံၾကားေတာ့
ကၽြန္မ မလံုမလဲျဖစ္မိသည္။
ကၽြန္မ၏ ပံုစံက အရမ္း
သိသာေနသလား။ “ဟင့္အင္ မဟုတ္ပါဘူးရွင္” ဟု ကၽြန္မ လိမ္လည္လုိက္သည္။ သည္လုိကိစၥမ်ိဳးက
အမွန္တုိင္း ေျပာလုိ႔မွ မျဖစ္တာ။
“ကိုလင္းေသာ္ ထမင္းစားရတာ ေကာင္းရ့ဲလား၊ ကိုလင္းေသာ္ၾကည္႔ရတာ…”
“မဟုတ္ပါဘူး၊ ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ၊ က်ေနာ္ ဇီဇာေၾကာင္တယ္လို႔ ထင္တာလား”
“အုိ အဲလုိ မဟုတ္ပါဘူးရွင္၊ ဟင္းေတြ ထည္႔မစားေတာ့…”
“က်ေနာ္ ငယ္ငယ္ေလးက အက်င့္ျဖစ္ေနလုိ႔ပါ၊ ထမင္းစားရင္ အဘြား ထည္႔ေပးတဲ့
ဟင္းေတြကိုပဲ စားတဲ့ အက်င့္ျဖစ္လုိ႔ပါ”
“အျပင္သြားရင္ေရာ၊ ခရီးသြားရင္ေရာ”
“က်ေနာ္ ဘယ္တုန္းကမွ အျပင္မွာ ထမင္းမစားဖူးဘူးဗ်၊ အခု ျမန္မာျပည္
ျပန္လာတာ ပထမဆံုး ခရီးထြက္ျခင္းပါပဲ၊ အဘြားလည္း ပါတယ္ေလ”
“ေအာ္” ကၽြန္မႏွဳတ္မွ မရည္ရြယ္ပါပဲနဲ႕ ထြက္လာသည္။
“ ျမခြာညိဳအတြက္ ထူးဆန္းသလုိ ျဖစ္ေနမွာေပါ့”
“ ဒီလုိလည္း မဟုတ္ပါဘူးရွင္”
ထုိစကားေျပာျပီး ကၽြန္မ
ဘာဆက္ေျပာရမွန္း မသိ။ သူ႔ဆီမွလည္း ဘာအသံမွ ထြက္မလာေပ။
ေၾကြၾကလာသည္႔ ခေရပြင့္ေလးတစ္ပြင့္က
ကၽြန္မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္၏ တိတ္ဆိတ္ျခင္းကို ျဖိဳခြင္းလုိက္သည္။
“ခေရပန္းက အရမ္းေမႊးတယ္ေနာ္”
ခံုတန္းေလးေပၚမွာ ေၾကြၾကေနသည္႔
ခေရပြင့္ေလးမ်ားကို ေကာက္ယူျပီး တက္မက္စြာ သူ နမ္းရွိဳက္လုိ႔ေနသည္။ ကိုလင္းေသာ္က ပန္းေလးေတြကို
ခ်စ္တတ္သူေလလား။
“ကၽြန္မ ဒီေန႔ ကိုလင္းေသာ္ကို ဒီခေရပင္အေၾကာင္းကုိ ေျပာျပရေတာ့မယ္ထင္တယ္”
“ဒီခေရပင္က ရာဇဝင္ရွိတယ္ေပါ့၊”
“ရွိတာေပါ့ ကုိလင္းေသာ္ နားေထာင္ခ်င္လား”
“နားေထာင္ခ်င္ပါတယ္ ဒီေက်ာင္းနဲ႔ ပတ္သတ္တာ အကုန္းလံုး က်ေနာ္
သိခ်င္တယ္”
ကၽြန္မ ထိုအေၾကာင္းကို
ေျပာျဖစ္ဖုိ႔ မရည္ရြယ္ခဲ့ပါ။ ဘာေၾကာင့္ လြယ္လင့္တကူ ကုိလင္းေသာ္အား ေျပာခ်င္စိတ္ ျဖစ္လာသည္
မသိ။ ကၽြန္မ ထိုခေရပင္အေၾကာင္းကို မေျပာျဖစ္တာ ၾကာပါျပီ။ သည္ခေရပင္အေၾကာင္းအား ေက်ာင္းနဲ႕
အလြန္ရင္ႏွီးကၽြမ္းဝင္သူေတြမွ သိၾကသည္။ ကၽြန္မ ခေရပင္ဇာတ္လမ္းကုိ တစ္ေယာက္ေသာသူကုိပဲ
ေျပာျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ အခု ကိုလင္းေသာ္က ဒုတိယေျမာက္ ျဖစ္သည္။
……………………..*************************…………………………..
“လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေလးဆယ္ေလာက္တုန္းက
ဒီေက်ာင္းေနရာက အခုလုိ မဟုတ္ေသးဘူး။ ပထမဆရာေတာ္ ေနတဲ့ ေက်ာင္းကလည္း ဝါးထရံေက်ာင္းပဲ
ရွိေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာေတာ္က အဲဒီခ်ိန္ကတည္းက ပရဟိတ စိတ္ အျပည္႔ ရွိခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက
မိဘမဲ့ ကေလးတစ္ခ်ိဳ႕ကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တယ္။ အရင္ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ့ ဘြဲ႔ေတာ္က ဦးပညာစာရတဲ့။
မဂၤလာပရဟိတေက်ာင္းဆိုတဲ့ နာမည္ကိုလည္း ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကပဲ ေပးခဲ့တာေလ။ ကေလး ဆယ္ေယာက္ေလာက္ရွိတဲ့အခ်ိန္ေပါ့၊
အဲဒီကေလး ဆယ္ေယာက္ထဲမွာ ဇင္ေယာ္ဆုိတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ ရွိတယ္၊ သူက ခုႏွစ္ႏွစ္သားအရြယ္ေပါ့။
ဇင္ေယာ္က အရမ္းလိမၼာ ယဥ္ေက်းတယ္၊ လိမၼာေရးျခား အျပည္႔ ရွိတယ္။ ေျပာရရင္ ဇင္ေယာ္က ေယာက်္ားေလးျဖစ္ေပမယ့္
အရမ္းႏူးညံ့တယ္၊ ဒီေက်ာင္းကို လာတဲ့လမ္းမွာ ေရကန္ၾကီးတစ္ကန္ ရွိတယ္၊ ကိုလင္းေသာ္ သိမွာေပါ့”
“အင္း၊ သိတယ္၊ ဟုိတစ္ေန႔က ကန္ၾကီးကို ခဏ ၾကည္႔ျဖစ္မိေသးတယ္”
“အင္း အဲဒီကန္ၾကီးေဘးမွာ ခေရပင္ၾကီးတစ္ပင္ ရွိခဲ့ဖူးတယ္၊ ဇင္ေယာ္က
ခေရပြင့္ေတြ ပြင့္တဲ့အခ်ိန္ဆို
ဒီေက်ာင္းေလးကေန သြားျပီး ခေရပန္း ေကာက္ေနက်၊ ေန႔တုိင္း သြားတာ၊
အဲဒီအပင္ၾကီးက ပထမဆံုးပြင့္တဲ့ ခေရပြင့္၊ ေနာက္ဆံုး ခေရပြင့္ကို ရတဲ့သူက ဇင္ေယာ္ပဲ၊
အဲဒီ ခေရပန္းေတြကို အျမဲ ဘုရားမွာ လွဴတယ္၊ ဒီလုိနဲ႕ ေန႔တုိင္း ေနာက္ဆံုး ႏွစ္တုိင္းပါပဲ၊
ဇင္ေယာ္က ခေရပန္းေလးေတြကို ေကာက္ျပီး ဘုရားကို လွဴခဲ့တယ္၊ ဒီလုိနဲ႕”
“ဇင္ေယာ္က ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိသြားတယ္ေပါ့”
စိတ္ဝင္စားစြာ နားေထာင္ေနသည္႔
ကုိလင္းေသာ္က ဇာတ္လမ္းအေၾကာင္းကုိ ၾကိဳသိေနတာလား။ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ကၽြန္မ သူ႔ကို ျပံဳးျပျပီး
ဇင္ေယာ္ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းကို ဆက္ေျပာသည္။
“ဇင္ေယာ္ ခ်စ္မိတဲ့သူက တစ္ျခားသူ မဟုတ္ပါဘူး၊ ပုိက္ဆံခ်မ္းသာျပီး
အသုိင္းအဝန္းၾကီးတဲ့ မ်ိဳးရိုးက ၾကီးျပင္းလာတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးကုိပဲ၊ ဇင္ေယာ္ကို
ဆရာေတာ္က ေက်ာင္းထားေပးတယ္ေလ၊ တစ္ျခားကေလးေတြ အသက္အရြယ္ရ ဒီေက်ာင္းကို စြန္႔ခြာသြားၾကသလုိ
ဆရာေတာ္ကလည္း သင့္ေတာ္တဲ့ ေနရာကို အပ္ေပးတယ္။ ဇင္ေယာ္ကိုေတာ့ သူပဲ ေစာင့္ေရွာက္ျပီး
ဆယ္တန္းအထိ ထားေပးတယ္၊ ဇင္ေယာ္ ခ်စ္တဲ့ ေကာင္မေလးက သူနဲ႕ အတန္းအတူတူပဲေလ၊ ေကာင္မေလးကို
ခ်စ္မိတဲ့အခ်ိန္က စျပီး ေကာင္မေလးအတြက္ ခေရပန္းေတြ ပုိေကာက္တာေပါ့၊ ဇင္ေယာ္က ေက်ာင္းကုိ
ေစာေစာသြားျပီး ေကာင္မေလး ေနရာမွာ အျမဲတမ္း ခေရပန္းကံုးေလး ထားတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့
ေကာင္မေလးေလးလည္း သိသြားတယ္”
“တစ္ရက္က်ေတာ့ ေကာင္မေလးက သူလည္း ခေရပန္း ေကာက္ခ်င္တယ္လုိ႔ ဇင္ေယာ္ကို
ေျပာတယ္၊ ခေရပန္းေကာက္ဖုိ႔က မနက္အေစာၾကီး ထမွ ျဖစ္မွာေလ၊ တစ္ျခားသူေတြ အရင္ဦးသြားရင္
သူတုိ႔အတြက္ ဘယ္က်န္ေတာ့မလဲ၊ ေကာင္မေလးက သူ႔ဆႏၵျပည္႔ဖုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အိမ္မွာ
တစ္ရက္ ည လုိက္အိပ္ျပီး မနက္က်ေတာ့ ဇင္ေယာ္နဲ႔ ခေရပန္း အတူေကာက္ၾကတယ္၊ တစ္ပတ္မွာ တစ္ခါ
သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ခေရပန္းအတူ ေကာက္ၾကတယ္၊ ဒီအေၾကာင္းကို ေကာင္မေလး မိဘေတြက သိသြားတယ္၊
ျပႆနာက ၾကီးသြားတယ္၊ ပတ္ဝန္းက်င္းကလည္း ဒီအေၾကာင္းကို သိေတာ့ ပိုဆိုးတာေပါ့၊ ေကာင္မေလးကို
ေက်ာင္းေျပာင္းဖုိ႕အထိ ျဖစ္လာတယ္”
“ ကိုလင္းေသာ္ စိတ္ဝင္စားရဲ့လား”
“စိတ္ဝင္စားပါတယ္၊ ျမခြာညိဳ ခဏေနာ္”
ဟု ေျပာျပီး ကၽြန္မေဘးမွ ရုတ္တရက္ထြက္သြားျပီး ေက်ာင္းေပၚသုိ႕
တက္သြားသည္။ ခဏအၾကာ ေျပးဆင္းလာသည္႔ ကိုလင္းေသာ္ လက္ထဲမွာ ေရဗူးတစ္ဘူး ပါလာသည္။
“ေရာ့ ျမခြာညိဳ မင္း ေမာေနမွာေပါ့”
ကိုလင္းေသာ္ ဘာေၾကာင့္
ေက်ာင္းေပၚတက္သြားရသလဲဆုိတာ အခုမွ သေဘာေပါက္မိသည္။
“ေက်းဇူးပဲ ကုိလင္းေသာ္”
ထုိ႔ေနာက္ ဇင္ေယာ္ဇာတ္လမ္းကို
ကၽြန္မ ဆက္ေျပာျပသည္။
“ေကာင္မေလးမိဘေတြက ေက်ာင္းေျပာင္းဖုိ႔ စီစဥ္ၾကေပမယ့္ စာေမးပြဲကလည္း
နီးေတာ့ အဆင္မေျပဘူး၊ ေျပာရရင္ေတာ့ ဇင္ေယာ္ ေက်ာင္းမွာ မရွိဘူးဆုိရင္ ေရွ႕ဆက္ဖုိ႕ မရွိဘူးေလ၊
ေကာင္မေလးမိဘေတြက ပိုက္ဆံကလည္း ရွိတယ္၊ ေကာင္မေလး ဖခင္က ေက်ာင္းေကာ္မတီအဖြဲ႕မွာလည္း
ပါတယ္၊ ဇင္ေယာ္က ေကာင္မေလးမိဘေတြနဲ႕ တစ္ရက္ေတြ႔ျပီး ေကာင္မေလးကို ေက်ာင္းမေျပာင္းဖုိ႔
ေတာင္းဆုိတယ္၊ ဒီလုိအခ်ိန္မွ ေကာင္မေလး ေက်ာင္းေျပာင္းသြားရင္ သူခ်စ္ရတဲ့ ေကာင္မေလး
နစ္နာသြားမွာကို သူ မလိုလားဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူ လံုးဝ မပတ္သတ္ပါဘူးဆုိတဲ့ ကတိကို ေပးလုိက္တယ္။
သူက ေက်ာင္းဆက္မတက္ေတာ့ဘူး၊ စာေမးပြဲ ေျဖခြင့္ေတာ့ ေပးပါဆုိျပီး ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးကို
ခြင့္ေတာင္းတယ္၊ ဒီလုိနဲ႕ ဇင္ေယာ္ ေက်ာင္းမတက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး၊ အျပင္ကပဲ စာကို ေလ့လာရေတာ့တယ္၊”
“ဇင္ေယာ္ ေက်ာင္းမတက္ရလုိ႔ ေကာင္မေလးနဲ႕ မေတြ႔ရေတာ့ဘူးဆုိေပမယ့္
စာေမးပြဲေျဖရတဲ့ ရက္ေတြမွာေတာ့ မျဖစ္မေန ေတြ႔မိၾကတာေပါ့၊ စာေမးပြဲ ရက္ေတြမွာ ဇင္ေယာ္က
ခေရပန္းေျခာက္ေလးေတြ အျမဲယူလာျပီး ေကာင္မေလးကို ေပးတယ္၊ စာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးရက္မွာ ေကာင္မေလးက
သူ႔ကို လက္ေဆာင္တစ္ခု ျပန္ေပးတယ္၊ ဘာျဖစ္မယ္လုိ႔ ကုိလင္းေသာ္ ထင္လဲ”
“ဗ်ာ၊ လက္ေဆာင္၊ က်ေနာ္ မခန္႔မွန္းတတ္ဘူးဗ်”
“ေကာင္မေလးေပးတဲ့ လက္ေဆာင္က ဒီခေရပင္ေပါ့”
ကၽြန္မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္သား
ခေရပင္ကုိ ေမာ့ၾကည္႔မိၾကသည္။ ခေရပန္းတစ္ခ်ိဳ႕ကို ျမင္ရသည္။
“ဒီခေရပင္က ဇင္ေယာ္ခ်စ္ရတဲ့ ေကာင္မေလး လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့ အပင္ေပါ့၊
ဇင္ေယာ္က တယုတယနဲ႕ အဲဒီ ခေရပင္ကို စုိက္ပ်ိဳးခဲ့တာ၊ ေန႔စဥ္မျပတ္ပါပဲ၊ ဆရာေတာ္ေက်ာင္းကလည္း
အလွဴရွင္ေတြ မ်ားလာသလုိ ကေလး အေရအတြက္ကလည္း ႏွစ္စဥ္မ်ားလာတယ္၊ ဒီခေရပင္ကို ဇင္ေယာ္က
ေန႔ညမျပတ္ ျပဳစုေနတာ၊ အပင္ေလး တစ္ခုခု ျဖစ္မွာ စိုးလုိ႕ထင္တယ္၊ ေနာက္ဆံုး ဇင္ေယာ္ဟာ
ထမင္းစားခ်ိန္မွာေတာင္ ဒီအပင္ေလးနားမွာ စားေတာ့တယ္၊ ဆရာေတာ္က ဇင္ေယာ္နဲ႕ ကေလးေတြကို
ေခၚျပီး ဒီခေရပင္ မထိခုိက္ဖုိ႔ အားလံုးက ကိုယ့္စုိက္ပ်ိဳးထားတဲ့ အပင္လုိ႔ သေဘာထားျပီး
ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ မိန္႕ၾကားမွ ဇင္ေယာ္လည္း နည္းနည္း စိတ္ ေလွ်ာ့ေတာ့တယ္”
“သူ႔ေကာင္မေလးနဲ႕ အဆက္အသြယ္ မရွိေတာ့ဘူးေပါ့”
“အဆက္အသြယ္က မရွိေတာ့သေလာက္ပါပဲ၊ ေကာင္မေလး မိသားစုက စားေမးပြဲ
ျပီးျပီးခ်င္း တစ္ျခားေနရာကို ေျပာင္းေရႊ႕သြားၾကတယ္”
“ေအာ္”
“ဒီလုိနဲ႕ အခ်ိန္ေတြ ကုန္လာလုိက္တာ ခေရပင္က အပြင့္ပြင့္မယ့္ခ်ိန္
ေရာက္လာတယ္၊ ခေရပန္း ဘယ္အခ်ိန္ပြင့္မလဲလုိ႔ ဇင္ေယာက္က ေန႔ညမျပတ္ ေစာင့္ၾကည္႔ေနတာ၊ ဇင္ေယာ္က
သူ႔အပင္ေလး ခေရပန္းပြင့္ေတာ့မယ္ဆုိတာ စိတ္အာရံုက သိေနတယ္ ထင္ပါတယ္၊ တစ္ရက္ေတာ့ ဇင္ေယာ္ဟာ
ညကတည္း ဒီအပင္ေလးေအာက္မွာ ရွိေနခဲ့တယ္၊ မနက္ခ်ိန္က်ေတာ့ အပင္ေအာက္ မတ္တတ္ရပ္ျပီး အပင္ကို
မမိွတ္မသုန္ ေမာ့ၾကည္႔ေနတယ္၊ ခေရပြင့္ေလးတစ္ပြင့္ ေၾကြၾကလာတာကို သူ ျမင္လုိက္ရတယ္၊
သူ ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္ရႊင္ရမလဲ၊ သူ ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့ရတ့ဲ အခ်ိန္က ေရာက္လာျပီ၊ အဲဒီ ပထမဆံုး
ေၾကြၾကလာတဲ့ ခေရပန္းေလးကို သူ ေျမေပၚမက်ခင္ ဖမ္းယူလုိက္တယ္၊ အဲဒီေန႔ တစ္ေန႔လံုး ခေရပြင့္ေလးကို
သူ ၾကည္႔ေနခဲ့တာ”
ကၽြန္မ ကိုယ့္ကိုကိုယ္
ထိန္းထားတဲ့ၾကားက မ်က္ရည္တစ္စ ပါးျပင္ေပၚ ေၾကြၾကလာသည္။ သည္ဇာတ္လမ္းကုိ ကၽြန္မ မေျပာျဖစ္တာ
ၾကာပါျပီေလ။ တစ္ေယာက္ေသာသူကုိ ေျပာခဲ့တာ ေနာက္ဆံုးေပါ့။ အခု ကုိလင္းေသာ္ကို ေျပာျပေနမိသည္။
“ပထမဆံုး ခေရပြင့္ စပြင့္တ့ဲေန႔မွာပဲ သူ႔ဆီကို စာတစ္ေစာင္ ေရာက္လာတယ္၊
ေကာင္မေလးဆီက စာေပါ့၊ ေကာင္မေလးဆီက စာနဲ႕အတူ ဖိတ္စာတစ္ခုလည္း ပါလာတယ္၊ ေကာင္မေလးရဲ့
မဂၤလာေဆာင္ ဖိတ္စာေပါ့၊ ဇင္ေယာ္ ဘယ္ေလာက္ခံစားရမလဲ၊ အဲဒီေန႔ ဇင္ေယာ္အျဖစ္ကို ကုိလင္းေသာ္
ခံစားရမယ္လို႔ ကၽြန္မ ထင္ပါတယ္”
“ဟုတ္တယ္ ျမခြာညိဳ ဇင္ေယာ္နဲ႕ ထပ္တူထပ္မွ်ပါပဲ၊”
“ဇင္ေယာ္အတြက္ အဲဒီေန႔ မနက္ခင္းက ကမၻာသစ္တစ္ခု ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သစ္တစ္ခု
ေမြးဖြားတယ္ဆုိရင္၊ ညေနခင္းက ကမၻာပ်က္တဲ့ ေန႔ပါပဲ၊ ဇင္ေယာ္ ဘယ္ေလာက္အထိ ထိခုိက္ေၾကကြဲရသလဲဆုိရင္
သူ အႏွစ္ႏွစ္အလလ စုိက္ပ်ိဳးခဲ့တဲ့ ဒီ ခေရပင္ကို ခုတ္လွဲပစ္ဖုိ႔အထိပါပဲ၊ ဆရာေတာ္ဘုရားက
တားျမစ္ခဲ့ရတယ္ ပထမဆံုးပြင့္တဲ့ ခေရပန္းေတြကို ဘုရားမွာလွဴဒါန္းတယ္။ မဂၤလာဖိတ္စာကို
ဒီခေရပင္ေအာက္ ေျမျမွပ္ပစ္လုိက္တယ္၊ ထူးဆန္းတာက ဒီခေရပင္က ခေရပြင့္ေတြ စ ပြင့္တဲ့ ညမွာပဲ
ဇင္ေယာ္ ကေလးဘဝ ခေရပြင့္ သြားေကာက္တဲ့ ေရကန္ၾကီးေဘးက ခေရပင္ၾကီး လဲျပိဳက်သြားတာပါပဲ”
ကၽြန္မနွင့္ ေဘးခ်င္းယွဥ္လ်က္
ထုိင္ေနသူ ကုိလင္းေသာ္သည္ မတ္တက္ ထရပ္လုိက္ျပီး ခေရပင္ကို ေငးေမာၾကည္႔ေနသည္။
“ကိုလင္းေသာ္”
ကၽြန္မကို သူ ျပန္လွည္႔ၾကည္႔ေနပံုက
တကယ့္ စြဲမက္ဖြယ္ေကာင္းသည္။ သူလည္း တစ္ခုခုကို ခံစားေနရပံုပင္။ သူ ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးလိမ့္မည္ဟု
ကၽြန္မ ေမွ်ာ္လင့္မထားပါ။
“ဇင္ေယာ္ အခု ဘယ္ေရာက္ေနလဲ ခြာညိဳ ”
သူ၏ ေမးခြန္းကို ကၽြန္မ
မအံ့ၾသပါဘူးေလ။ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာသူကို ကၽြန္မ သည္ခေရပင္ ဇာတ္လမ္းအေၾကာင္း ေျပာျပစဥ္အခါတုန္းကလည္း
ဇင္ေယာ္ ဘယ္ေရာက္သြားလဲဆုိတာကို ေမးျမန္းခဲ့ဖူးပါသည္။ ခေရပင္ကို သူ ေငးျမဲေငးေနဆဲျဖစ္သည္။
ထုိ႔ေနာက္ ကၽြန္မနဲ႕ ပိုမုိ နီးကပ္စြာ ထိုင္ခ်လုိက္သည္။
“ဇင္ေယာ္က ဘယ္သူျဖစ္မလဲ”
သူ၏ ေမးခြန္းကို ကၽြန္မ တံု႔ျပန္ျခင္း မရွိပဲ ရီေဝေငးေမာစြာျဖင့္
သူ႔ကို ၾကည္႔မိသည္။
“ဇင္ေယာ္ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ၊ ကၽြန္မ မသိဘူး၊ ကိုလင္းေသာ္”
ကၽြန္မဆီက သူ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည္႔
အေျဖကို မသိရွိရေတာ့ သူ၏ အံၾသပံုရိပ္ကို ျမင္ေတြ႔ရသည္။ သုိ႔ေသာ္ သူ ဘာတစ္ခြန္းမွ မေျပာပါပဲနဲ႕
ေက်ာင္းေပၚသုိ႔ တက္သြားသည္။ အမွန္တကယ္ဆုိ ဇာတ္လမ္း အဆံုးကို ေျပာျပသူကိုယ္တုိင္ သိရွိထားသင့္သည္
မဟုတ္လား။
ထိုဇာတ္လမ္းကို ကၽြန္မ
နားေထာင္ခဲ့ရစဥ္ကလည္း ဇင္ေယာ္ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ၊ ဇင္ေယာ္ခ်စ္ရတဲ့ ေကာင္မေလးကေရာ ဘယ္ဆီကို
ေရာက္ေနမလဲ၊ ျပန္လည္ဆံုေတြ႔ျပီး ကမၻာၾကီး၏ တစ္ေနရာရာမွာ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ
ေပါင္းဖက္ေနထိုင္ၾကမလား၊ ေမြးၾကိဳင္ေသာ ခေရပန္းေတြ လွိဳင္လွိဳင္ ပြင့္ေလ့ရွိျပီး ေက်ာင္း၏
ဂုဏ္ယူဖြယ္ရာ ေက်ာင္းေရွ႕၌ က်က္သေရတင့္တယ္စြာျဖင့္ တည္ရွိေနသည့္
ခေရပင္၏ ဇာတ္လမ္းအဆံုးကို ကၽြန္မ လွပေစခ်င္ပါသည္။
ကၽြန္မ ခေရပင္အေၾကာင္းကို ေနာက္ထပ္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေျပာျပဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္လုိက္မိသည္။
ခ်စ္သူေကာင္မေလး လက္ေဆာင္ေပးခဲ့သည္႔
ခေရပင္ေလးက အခုေတာ့ ပန္းပြင့္ေတြ လွိဳင္လွိဳင္ပြင့္ေသာ ခေရပင္ၾကီးတစ္ပင္ ျဖစ္ေနပါျပီ။
မဂၤလာပရဟိတေက်ာင္းလည္း ဟုိအရင္တုန္းကလို မဟုတ္ေတာ့။ ေျပာင္းလဲ့ခဲ့ပါျပီ။ ကေလးငယ္ေတြ
မ်ားျပားလာခဲ့သလုိ အလွဴရွင္ေတြလည္း မျပတ္ရွိေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္း၏ ေရွ႕ေရးက အားတက္စရာပင္
ျဖစ္သည္။ ခေရပင္က ပြင့္ဖူးလာတဲ့ ခေရပန္းေလးေတြဟာ အျမဲေမႊးၾကိဳင္ဖုိ႔ ဘုန္းဘုန္း ဦးစႏၵီမာ၏
ဦးေဆာင္မွဳျဖင့္ ၾကိဳးပမ္းႏုိင္ခဲ့ၾကသည္။
ေလအေဝွ႕မွာ ေၾကြၾကလာသည္႔
ခေရပြင့္ တစ္ခ်ိဳ႕ကုိ ေကာက္ယူျပီး ကၽြန္မ အိတ္ထဲ ထည္႔လုိက္သည္။ ကၽြန္မ ခေရပြင့္ေလးေတြကို
ျမတ္ႏုိးစြာ သိမ္းဆည္းထားတတ္ေသာ အက်င့္ရွိတာ ၾကာျပီ။ ေနာက္ထပ္ ေၾကြၾကလာမယ့္ ခေရပြင့္ကို
ေမွ်ာ္ရင္း အေပၚကို ကၽြန္မ ေမာ့ၾကည္႔ေနပါသည္။
ေဟာ ေျပာရင္း ဆုိရင္း
ကၽြန္မ ရင္ခြင္ဆီ ခေရပြင့္ တစ္ပြင့္ ေၾကြၾကလာပါေရာလား။
အပိုင္း (၂) အား ဆက္လက္ ေဖာ္ျပပါမည္ခင္ဗ်ာ....
